าศพที่สุดเปลี่ยนเป็นนํ้าศพแล้ว ในนี้แมลงหลายร้อยชนิดขวักไขว่ไปมา คนที่มีอาการหวาดกลัวอย่างรุนแรง คาดว่าแวบเดียวก็สามารถสลบไปได้ครึ่งเดือนบนเท้าของทุกคนสวมผ้ากันนํ้า ยังทายานํ้าที่หลานเยาเยาผสมขึ้น ป้องกันเท้าที่เหยียบลงบนพื้น ถูกแมลงสีขาวที่อยู่อย่างหนาแน่นปีนขึ้นมาเต็มทั้งเท้าข้ามผ่านภูเขาศพทอดยาวสูงตํ่าที่อยู่เลียบริมฝั่งด้านหลังคือดินเป็นผืนๆที่ไหม้เกรียม ไร้สิ่งมีชีวิตคนของเรือแห่งความสิ้นหวังหวาดผวาเป็นที่สุด“ที่นี่เงียบสงัดทั้งผืน แม้แต่นกบินสักตัวก็ไม่มี เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”“พื้นดินทั้งหมดเป็นสีดำ ราวกับว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตแล้ว”“ชู่ว เบาเสียงหน่อย อย่างพูดมั่วซั่ว ที่นี่ทั้งหมดล้วนเป็นศพของคนจากนอกแผ่นดิน ใครจะรู้ว่าพวกมันตายได้อย่างไร ถ้าหากพวกมันถูกสิ่งที่ใหญ่โตกว่าพวกมันฆ่าตายล่ะ?”672
เมื่อมีคนพูดเช่นนี้คนเมื่อครู่ที่ยังถกกันอยู่ ปิดปากแน่นทันทีหลานเยาเยาเดินไปทางด้านหน้าทีละก้าวๆ หานแสติดตามอยู่ข้างกายไม่ห่างก่อนลงจากเรือ หานแสเคยบอกให้นางอยู่บนเรือดีๆ ทำอะไรไม่ได้ไม่มีหลานเยาเยา พวกเขาข้ามผ่านภูเขาศพไม่ได้โดยสิ้นเชิง ด้านหลังภูเขาศพยังมีอะไร ทุกคนล้วนไม่รู้ มีหลานเยาเยาหมอเทวดาผู้นี้ที่สามารถเสกของออกมาได้ตามอำเภอใจอยู่ชีวิตของพวกเขาก็ได้รับการรับรองแล้วอีกทั้งหลานเยาเยาเอง ก็จะลงไปให้ได้หลายครั้งที่คำพูดมาถึงปาก หานแสล้วนฝืนกลั้นกลับไปแล้วบอกหลานเยาเยาว่าอ๋องเย่ตายไปแล้
