ว แต่เศษชิ้นส่วนสีเหลืองทองและร่องรอยเหล่านั้น ทั้งหมดเป็นเขาสั่งให้คนสร้างขึ้นมา นี่คือการทำลายความหวังสุดท้ายอันน้อยนิดในใจของนางลงอย่างไร้ข้อกังขาเขาไม่สามารถทำเช่นนั้นได้แต่หลานเยาเยาตั้งครรภ์แล้ว ไม่สามารถเดินทางไกลลุยนํ้าข้ามทะเลได้ ยิ่งไม่สามารถรับการกระทบกระเทือนได้เขาควรจะทำอย่างไร?“ข้าบอกแล้วให้เจ้าขึ้นเกี้ยว เจ้าก็ไม่ฟัง ตอนนี้ดีแล้วสินะ? อยากกลับไปเอาก็ไม่ได้แล้ว” หานแสไม่มีอะไรพูดหาเรื่องพูดหลานเยาเยาเพียงแค่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ขี้เกียจใส่ใจเขา673
สุดท้ายพบว่าหานแสที่ค่อนข้างพูดน้อยไม่พูดจาโดยตลอด เพราะว่าเป็นกังวลร่างกายของนาง แทบจะฝืนกลายเป็นคนพูดมากแล้ว ภายใต้ความจนปัญญา ทำได้เพียงตอบกลับประโยคหนึ่ง“ไม่ต้องเป็นห่วงข้า ข้าเข้าใจสภาพร่างกายของตัวเอง ช่วงนี้ยังไม่มีปัญหาอะไรเจ้าดูแลพวกเขาให้ดีเถอะ!”หลานเยาเยาชี้ไปทางคนเหล่านั้นที่เดินอยู่ด้านหน้าพวกเขาแต่ละคนสีหน้าขาวซีด มองดูไปรอบๆอย่างระแวดระวังเป็นที่สุด ราวกับว่าสำหรับความกลัวที่ไม่รู้จักจึงแสดงออกว่ายากที่จะก้าวเดินไปอย่างเห็นได้ชัดหานแสขมวดคิ้วหลานเยาเยาเดินไปถึงด้านหน้าก่อนแล้ว หานแสก็รีบติดตามขึ้น ก็เช่นนี้ คนกลุ่มหนึ่งเดินไปด้านหน้าระยะหนึ่งแผ่นดินผืนนี้มองไปไม่เห็นที่สิ้นสุด อีกทั้งทั้งหมดล้วนเป็นดินไหม้เกรียมละลานตาหลานเยาเยารู้ลึกๆว่า คนจากนอกแผ่นดินที่บุกเข้าโจมตีแผ่นดินของพวกเขาเหล่านั้น เทียบกับศพที่กอง
