คือผู้ดูแลที่ติดตามเขาเป็นเวลานานที่สุดผู้หนึ่งซื่อสัตย์ภักดีมาโดยตลอด โจ๋จุนชิงที่ไม่เคยมีใจออกห่างก็ตายไปต่อหน้าเขาเช่นนี้แล้วอยู่ในภวังค์ขณะหนึ่ง ทุกอย่างล้วนเงียบลงมาแล้ว มีเพียงเสียงร้องที่น่าเวทนาเสียงหนึ่งนั่นที่ดังชัดเจนเป็นที่สุด ราวกับว่าดังสะท้อนอยู่ข้างหูของเขาอยู่ตลอดตอนเป็นเด็ก มองดูทุกอย่างถูกเผาทำลายโดยทำอะไรไม่ได้ เขาก็มีความรู้สึกเช่นนี้…….ผ่านไปยี่สิบกว่าปี เขาสัมผัสได้อีกครั้งแล้วที่แท้เขายังมีหัวใจเพียงแค่……เขาเคยเตือนสติตัวเอง655
คิดต้องการมีชีวิตอยู่บนโลกดีๆ จำเป็นต้องเย็นชาไร้ความรู้สึก ไม่สามารถมีความผูกพันได้แม้แต่น้อย ไม่เช่นนั้น นั่นจะกลายเป็นจุดอ่อนที่ร้ายแรงถึงชีวิต ไม่ระวังเพียงเล็กน้อยก็จะถึงที่ตายได้ก็เพราะการตายของโจ๋จุนชิง เขาเผลอไปเพียงแค่ชั่วพริบตาเท่านั้น แขนข้างหนึ่งก็ไม่มีแล้ว……ตอนนี้หานแสยืนอยู่ตรงนี้เงียบๆ มองดูสถานที่ฝังศพของอ๋องเย่ ไม่แยแสต่อไอร้อนของลาวาที่พุ่งขึ้นมาโดยสิ้นเชิงอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจที่แท้คนก็เปราะบางเช่นนี้ ยุคสมัยของอ๋องเย่ บัญชาการนำฮ่องเต้ทหารขุนนางทั้งหมด ต่อสู้กับคนจากนอกแผ่นดิน บอกว่าจะตายก็ตายแล้ว แม้แต่ศพโครงกระดูกก็ไม่มีดูเหมือนว่าจะไม่เป็นความจริงแม้แต่น้อย……เพียงแค่หลุมลาวาที่ใหญ่มหึมานี้ สามารถจินตนาการออกได้ เวลานั้นจะต้องเป็นเหตุการณ์ที่น่าสะเทือนขวัญเป็นอย่างยิ่งแน่นอน รวมทั้งความน่าสังเวชขณะที่ทั้งหมดตกลงไ
