ปไม่ช้าด้านหลังของหานแสก็มีเสียงแว่วมาเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาที่มาพร้อมกับเขา หลังจากที่ผู้ใต้บังคับบัญชาผู้นั้นกระซิบข้างหูของเขา หานแสหันหน้ากลับในพริบตา มองไปทางที่ที่สูงที่สุดของหุบเขาอัคนิคณะ เป็นหลานเยาเยาและยู่หลิวซูยืนอยู่ที่นั่นพอดี สายตาทั้งหมดล้วนตกอยู่ในหลุมใหญ่มหึมา656
เขามองสีหน้าของหลานเยาเยาไม่ชัดแต่รู้ว่า นางเจ็บปวดเป็นอย่างมากแน่นอนด้วยเหตุนี้!เขากำชับสองสามประโยค ผู้ใต้บังคับบัญชาตะลึงครู่หนึ่ง จึงได้จากไปอย่างรวดเร็วหลังจากนั้นครึ่งชั่วยามหานแสมาถึงตำแหน่งที่หลานเยาเยานั่งอยู่ ยู่หลิวซูเหลือบมองแวบหนึ่ง หมุนตัวแล้วถอยอีกด้าน ปล่อยให้พวกเขาสองคนมีพื้นที่คุยกันทั้งสองยืนเรียงกัน ยืนอยู่นานหลานเยาเยารู้ว่าเขามาแล้ว เพียงแค่ไม่อยากพูดจาเท่านั้น ตอนนี้ในดวงตาของนางมีเพียงหลุมลาวาใหญ่มหึมานั่น รวมทั้งในสมองปรากฏภาพเล็กน้อยๆกับเย่แจ๋หยิ่งในอดีตจึงได้พบอย่างฉับพลัน เหมือนกับว่าพวกเขาไม่เคยมีชีวิตที่ดีๆที่สงบสุขมาก่อนเลย…….สุดท้ายเป็นหานแสที่เอ่ยปากก่อน“ยังกำลังเสียใจอยู่อีกหรือ?”คำพูดนี้ไม่รู้ว่าถามขึ้นด้วยเหตุผลใด หลังจากที่เข้าหูหลานเยาเยาแล้ว จึงได้เอียงหน้ามองดูเขา ในใจมีความซับซ้อน“เจ้าคิดว่าข้าเหมือนกำลังเสียใจหรือไม่?” นางไม่ตอบแต่ถามกลับ657
การตอบนี้กลับทำให้หานแสตะลึง ต่อและเปลี่ยนสถานการณ์ทันที“อดีตอ๋องเย่หลังจากที่คิดว่าสูญเสียเจ้าแล้ว เขาก็ล้มป่วยไม่ดีขึ้น ทั้
