งยังตาบอดสองข้าง ตั้งแต่นั้นก็ล้มแล้วลุกไม่ขึ้นเจ้ากลับดี คิดไม่ถึงว่าจะไม่ร้องห่มร้องไห้จนจะขาดใจ ยังสามารถมาหุบเขาที่ฝังศพของเขาได้อย่างนิ่งเฉย ไม่มีนํ้าตาแม้สักหยดจริงๆ”แต่ทว่าพูดจบประโยคนี้หานแสไม่รอให้นางพูด ก็รีบพูดต่อ “เจ้าเคยคิดหรือไม่ บางทีเขาอาจจะยังไม่ตาย?”ใครจะรู้……หลานเยาเยาตอนที่คำพูดเกือบจะสิ้นสุด ก็ตอบแล้ว“แต่ไหนแต่ไรข้าไม่เคยเชื่อว่าเขาจะไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว ข้ามาวันนี้ ก็เพื่อจะยืนยันจุดนี้”ฟังพี่สะใภ้ที่มีอายุพูดว่า ที่ส่งนางมาก็คือผู้หนึ่งที่ใบหน้ามีพลังของปัญญาชน แต่กลับเป็นชายหนุ่มที่บุคลิกและนิสัยเหมือนดั่งเทพเซียน ไม่ต้องเดา นางก็รู้ คนผู้นั้นก็คือส้งเย่นกุยในเมื่อเย่แจ๋หยิ่งให้ส้งเย่นกุยพานางไปแต่ทำไมพี่สะใภ้ที่มีอายุบอกว่า ส้งเย่นกุยพานางส่งไปถึงเมื่อจากไปก็ไม่กลับมาแล้ว จนกระทั่งนางฟื้นขึ้นมา ก็ไม่เคยได้พบหน้าอีกทำไมอาส้งถึงไม่ได้อยู่ตลอด?658
บางทีนี่อาจจะเกี่ยวข้องกับเย่แจ๋หยิ่งดังนั้นแม้ว่าจะเจ็บปวดจนทำให้คนหายใจไม่ออก นางก็ยังมีความหวังอย่างรำไรประจวบเหมาะกับเป็นความหวังอันเล็กน้อยนี้ นางถึงได้ไม่กล้าไปตรวจสอบดูข้างๆหลุมลาวามหึมานั่นสักที เกรงว่าความหวังอันน้อยนิดนั้นจะกลายเป็นความหวังที่สูญสลายไป เย่แจ๋หยิ่งของนางก็จะไม่กลับมาอีกแล้ว……หานแสตะลึงงันเล็กน้อย!เอ่ยปากทันที “แม้แต่เจ้าก็ไม่เชื่อนี่? เช่นนั้นข้าก็ปกติแล้ว”หลานเยาเยาไม่ได้พูดจาอีก แล้วหันหน้า
