“มันอยู่ข้างกายผู้บัญชาการทหารของคนจากนอกแผ่นดินตลอด สุดท้ายของสงครามใหญ่ฉากนั้น หน้าของมันก็คือถูก……ถูกอ๋องเย่กรีดเป็นแผลแล้ว” ประโยคสุดท้าย ยู่หลิวซูมองไปทางหลานเยาเยา เสียงเบาลงอย่างชัดเจนเขาไม่ควรเอ่ยถึงอ๋องเย่เกรงว่าหลานเยาเยาจะเสียใจหลานเยาเยาใจหวิวเล็กน้อยทันที ร่างกายก็สั่นเทาอย่างรุนแรง นางเปิดปากแล้วเปิดปากอีกแต่กลับไม่ได้ถามอะไรเห็นนางไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบสนองมากนัก ยู่หลิวซูรีบพูดต่อ“วันนั้นมันล้มลงในกองเลือด ไม่ขยับเขยื้อน คิดไม่ถึงว่าจะยังไม่ตาย”ได้ยินดังนั้น!หลานเยาเยาหรี่ตาลงทันที กล่าวอย่างน่ากลัว“ข้าต้องการมีชีวิตอยู่”“ได้ขอรับ”คำพูดยังไม่สิ้นสุด ยู่หลิวซูใช้อาวุธโบราณในมือก่อนแล้ว หลังจากยิงกระสุนยาไปสองสามนัดแล้ว คนจากนอกแผ่นดินหลบหลีกอย่างรวดเร็ว แต่กลับไม่รู้ว่าหลานเยาเยาและยู่หลิวซูล้วนเป็นคนที่มีประสบการณ์ในสงครามใหญ่มาก่อนต่อสู้กับคนจากนอกแผ่นดินที่ยิ่งใหญ่แข็งแกร่ง ก็ต้องพึ่งพาคนสี่ห้าคนหรือสิบกว่าคนร่วมมือกันต่อสู้กับหนึ่งคน พึ่งพาการร่วมมือกันเป็นกลุ่ม649
ยู่หลิวซูใช้อาวุธโบราณก่อน เพียงแค่ไม่กี่นัดเป็นวิธีหลอกล่อ ทำให้คนจากนอกแผ่นดินหลบหลีก และจากนั้นคนที่ใช้อาวุธโบราณ จึงจะเป็นคนที่เล็งเป้าตรงจุดสำคัญของมันอย่างแท้จริง“ปัง! ปัง! ปัง!”เสียงอาวุธโบราณดังขึ้นสามนัด แต่ละนัดที่ยิงโดนบาดแผลของคนจากนอกแผ่นดิน เลือดสดพุ่งกระฉูดในพริบตา ลูกกระสุนยาออกฤทธิ์ในบา
