กองทัพของข้าล่าถอย ทหารที่ได้รับบาดเจ็บหลายแสนนายนั่นก็จะเป็นอาหารในท้องของคนจากนอกแผ่นดิน ดังนั้นทำได้เพียงเฝ้ารักษา”เฝ้ารักษาได้ก็ต้องเฝ้ารักษา เฝ้ารักษาไม่ได้ก็ต้องเฝ้ารักษา“ไม่เป็นไร ข้าอยู่กับท่าน……”นางยังพูดไม่จบ เย่แจ๋หยิ่งเรียกนางอย่างฉับพลันเสียงหนึ่ง“เยาเยา!”“อืม ทำไมหรือ?” หลานเยาเยามองดูเขานิ่งๆถูกนางมองเช่นนี้ เย่แจ๋หยิ่งที่คำพูดมาถึงข้างปาก จู่ๆก็กลายเป็นยากที่จะเอ่ยปากเล็กน้อยแต่ชะงักครู่หนึ่ง เขาก็ยังคงเอ่ยปากอย่างเด็ดเดี่ยว“ข้าอยากให้เจ้าไปเมืองหมินเหลียนก่อน พาราษฎรไปด้วย”“ได้สิ!”หลานเยาเยารับปากอย่างง่ายดาย635
กลับทำให้เย่แจ๋หยิ่งชะงักไปครู่หนึ่งอีกครั้ง ราวกับว่าคำพูดที่มาถึงปาก ถูกฝืนกลืนลงไปแล้ว“จริงหรือ?” เย่แจ๋หยิ่งไม่มั่นใจเล็กน้อย“แน่นอน ไม่หยุดรอสักนาทีเดียว จะรีบไปตอนนี้เดี๋ยวนี้ทันที วินาทีเดียวก็จะไม่ยอมอยู่ต่อแล้ว ท่านอยู่รอความตายที่นี่ผู้เดียวเถอะ!”คิดไม่ถึงกลับถูกเย่แจ๋หยิ่งดึงแขนไว้“เยาเยา อย่าทำเช่นนี้”“ท่านเป็นเช่นนี้ก่อน โชคดีที่ท่านยังไม่ได้ตัดสินใจเป็นการส่วนตัวให้ข้า จากนั้นแอบให้คนตีข้าให้สลบ พาข้าไปที่เมืองหมินเหลียน หากว่าท่านยังมีชีวิตกลับมาจากนั้นพูดกับข้าว่าทำทุกอย่างก็เพื่อให้ข้าได้ดีท่านรู้ ข้าไม่ต้องการเช่นนี้หากว่าเป็นเช่นนี้จริง เช่นนั้นที่ข้าพยายามดิ้นรนมาครึ่งชีวิตยังจะมีความหมายอะไรอีก?ข้าพยายามทุ่มเททุกอย่าง ข้ามกาลเวลา มาเพื่
