อท่าน ไม่ใช่เพื่อชีวิตที่โดดเดี่ยวในตอนสุดท้าย”หากว่าไม่ได้อันตรายเป็นที่สุด มีความเป็นไปมากที่จะตายอยู่ที่กำแพงเมืองแห่งนี้เย่แจ๋หยิ่งก็ไม่คิดจะให้นางไปก่อนแต่นางก็ไม่ใช่ภาระนางไม่ต้องการให้เย่แจ๋หยิ่งคิดแทนนางทุกอย่าง เหมือนปกป้องสัตว์คุ้มครองอันดับแรกของประเทศชาติเช่นนั้น ความรู้สึกประเภทนี้ชั่งแย่นัก636
“เยาเยา…….”เผชิญหน้ากับคำพูดของหลานเยาเยาแฝงด้วยความสะอึกสะอื้นเล็กน้อยรอบนี้ในใจของเย่แจ๋หยิ่งเจ็บปวดอย่างอธิบายไม่ถูก จากนั้นดึงนางเข้ามาในอ้อมกอด กอดอย่างแนบแน่น ราวกับว่าต้องการขยี้นางเข้าไปในร่างกายของตัวเองหลานเยาเยาถือโอกาสเอ่ยถาม “ยังต้องการให้ข้าไปเมืองหมินเหลียนอีกหรือไม่?”เย่แจ๋หยิ่ง “ไม่แล้ว”“เช่นนั้นเหล่าราษฎรล่ะ?” นางถามอีกเย่แจ๋หยิ่ง “ข้าให้คนอื่นพาพวกเขาจากไปก่อน”“เช่นนั้นยังพอว่า” พูดจบ คิดไม่ถึงว่านางจะหลอกล้อประโยคหนึ่ง “พระเจ้า สามีในที่สุดท่านเริ่มมีความคิดแล้ว”“……”นางพลิกกลับเป็นกอดเย่แจ๋หยิ่งแน่น มือสองข้างกอดบนชุดเกราะแข็งแกร่งและเย็นเหมือนนํ้าแข็งเขาซูบลงอีกแล้ว…….ซูบผอมจนทำให้คนสงสาร ด้วยเหตุนี้ นางเปิดปากอีก“ข้าอยากทำศึกเคียงบ่าเคียงไหล่กับท่าน ยืนอยู่ข้างกายท่าน เหมือนดั่งตอนเปิดศึกกับคนจากนอกแผ่นดินเช่นนั้น”“ได้!”637
“พวกเราสังหารศัตรูด้วยกัน สังหารคนจากนอกแผ่นดินที่เข้ามารุกรานให้หมดพร้อมกัน”“ได้!”“หลังจากที่ชนะสงครามแล้ว สร้างครอบครัวใหม่ด้วยกัน ใช
