้ชีวิตอิสรเสรีด้วยกันตอนนี้คิดดู นั่นก็สวยงามเป็นพิเศษ”“ได้!”หลานเยาเยายังพูดประโยคแล้วประโยคเล่าอีก ราวกับว่ามีคำพูดที่พูดไม่จบ เย่แจ๋หยิ่งก็ตอบรับเช่นนั้นตลอด แต่เสียงตอบรับของเขา ค่อยๆเปลี่ยนเป็นแหบพร่าเล็กน้อย แต่เขากลับอดทนสุดๆ ราวกับว่าทุกอย่างล้วนตามนาง เพียงแค่ใจจิตใจของนางจะรู้สึกดีขึ้นได้บ้างแต่ค่อยๆ หลานเยาเยากลับนํ้าตาคลอเบ้าเพราะว่านางค่อยๆสังเกตได้ถึงความวิงเวียนศีรษะตาลายเล็กน้อย อีกทั้งความรู้สึกชนิดนี้ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ นางรู้ว่านี่หมายถึงอะไร…….เริ่มตั้งแต่จดจำความทรงจำทุกอย่างได้ นางก็ไม่เคยป้องกันเย่แจ๋หยิ่ง เพราะทั้งสองเคยพูดว่า ต้องการร่วมเป็นอยู่และตายด้วยกัน เขาตอบรับแล้ว นางชื่นใจเป็นอย่างมาก เพราะว่าเย่แจ๋หยิ่งให้ความสำคัญกับคำสัญญามาโดยตลอดแต่ตอนนี้…….นางต้องการผละจากอ้อมกอดของเย่แจ๋หยิ่ง แต่กลับถูกเขากอดไว้อย่างแนบแน่น“ทำไม…….”ไม่ใช่ว่าพูดไว้ดีแล้วว่าจะตายก็ตายไปพร้อมกันหรือ?638
แต่เขาก็ยังตัดสินใจทำเช่นนี้เขาไม่รู้ว่าเขาทำเช่นนี้ นางจะเกลียดเขาหรือ?“เยาเยา การเดินทางแห่งทะเลทราย รสชาติประเภทนั้นที่จ้องมองเจ้าตายไปต่อหน้าข้า ชีวิตนี้ของข้าเย่แจ๋หยิ่งไม่อยากจะสัมผัสอีกแล้ว ยิ่งไม่อยากให้เจ้าสัมผัสความรู้สึกสิ้นหวังถึงกระทั่งเหมือนศพที่เดินได้เช่นนั้น”เขาทำไม่ได้ที่จะให้หลานเยาเยาตายไปพร้อมกับเขา เขาต้องการให้นางมีชีวิตอยู่มีชีวิตอยู่อย่างดี ทำเรื่องทุก
