อย่างที่พวกเขาต้องการทำ ดูแม่นํ้าและภูเขาทั้งหมดแทนเขา“ท่านไม่รู้ว่าคนที่มีชีวิตอยู่เป็นผู้ที่เจ็บปวดเป็นที่สุดเชียวหรือ……”เสียงของหลานเยาเยาอ่อนลงเรื่อยๆ นางไม่มีทางทำให้ตัวเองตื่นตัวได้ แม้ว่าในระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บจะมียาถอนพิษทุกชนิด แต่เย่แจ๋หยิ่งกลับเลือกยานอนหลับที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลันโดยทำให้นางไม่ทันได้ระวังชนิดหนึ่ง ระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บก็แก้ไม่ทันตอนนี้เขาทำได้เพียงอย่างเดียว ก็คือให้ตัวเองตื่นตัวจนถึงนาทีสุดท้ายเย่แจ๋หยิ่งเป็นชายผู้หนึ่งที่สูงใหญ่ผอมเพรียว กอดนางแนบแน่นยิ่งขึ้น และอดไม่ได้ที่จะกล่าวอย่างสึกสะอื้น“ข้ารู้”พูดจบประโยคนี้ หลานเยาเยารู้สึกถึงของเหลวอุ่นๆหยดลงบนไหล่ของนางนางรู้ นั่นคือนํ้าตาที่ไหลลงมาของเย่แจ๋หยิ่งเขาร้องไห้แล้ว639
ทำการตัดสินใจเช่นนี้ เขาก็เจ็บปวดเป็นอย่างมากสินะ……เพียงแค่พริบตา เย่แจ๋หยิ่งก็เปิดปากอีกแล้ว“แต่ข้ายังอยากให้เจ้ามีชีวิตอยู่ ส้งเย่นกุยบอกว่า เจ้าตั้งครรภ์แล้ว”เมื่อคำพูดนี้ออกไปหลานเยาเยานํ้าตาไหลในพริบตา ร่างกายสั่นสะท้านอย่างอดไม่ได้นางเหนื่อยจนแทบทรุดแล้ว เพียงเพื่อสามารถทำให้เหล่าทหารที่อยู่บนสนามรบบาดเจ็บล้มตายน้อยลงหน่อย แบบนั้นเย่แจ๋หยิ่งก็มีแรงช่วยมากขึ้นอีกแรงและในเวลาสองปีนี้ นางกับเย่แจ๋หยิ่งพบเจอกันน้อยแยกจากกันมาก ดังนั้นก็ไม่มีการไตร่ตรองแม้แต่น้อยว่าจะตั้งครรภ์หรือไม่ และไม่ได้ใส่ใจถึงสภาพร่างกายของตัวเอง……แ
