พูดออกมาให้นางฟังทั้งหมดในตอนนี้ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเพียงใดเย่แจ๋หยิ่งเอียงหน้าเล็กน้อยในที่สุด มองไปทางส้งเย่นกุยที่ได้ปรากฏตัวอยู่ด้านข้างตั้งนานแล้ว พูดเบาๆประโยคหนึ่ง“พานางไปเถอะ!”641
ฉากเมื่อครู่ นึกไม่ถึงว่าจะทำให้ส้งเย่นกุยที่รู้สึกว่าตัวเองยังคงเป็นเจ้าระบบมาตลอด ในใจเกิดความรู้สึกอึดอัดใจเสียใจเป็นอย่างมากชนิดหนึ่งเขาเดินเข้ามาช้าๆรับหลานเยาเยาจากในอ้อมกอดของเย่แจ๋หยิ่ง ทีแรกหมุนตัวก็ต้องการพาหลานเยาเยาเหาะจากไป แต่เขากลับหยุดฝีเท้าลงโดยอธิบายไม่ได้“นางฟื้นมาจะต้องเจ็บปวดปานจะขาดใจ”แต่เย่แจ๋หยิ่งกลับกล่าวตอบ “นางมีเหตุผลที่จะมีชีวิตต่อไป เพื่อลูกที่ยังไม่เกิดมาบนโลก ยังมีเพื่อข้า ข้าจะพยายามมีชีวิตรอดให้ได้ เสพสุขชีวิตครอบครัวที่มีความสุขพร้อมกับพวกเขา”เมื่อสิ้นสุดเสียงเย่แจ๋หยิ่งยังจะยิ้มครู่หนึ่งอย่างแท้จริง ราวกับว่าจินตนาการถึงภาพฉากของครอบครัวที่มีความสุขส้งเย่นกุยไม่ได้พูดจาอีก พาหลานเยาเยาเหาะจากไปเงียบๆ หลังจากที่เย่แจ๋หยิ่งมองส่งเงาของพวกเขาจนหายไปแล้ว จึงได้ก้าวออกจากศาลา เดินไปทางแม่ทัพไม่กี่คนที่รอเขาอย่างเงียบๆอยู่นานแล้ว
642
