พูดกันอยู่บ้าง เพียงแค่คนที่รู้มีน้อยมากๆเท่านั้นวันนี้หลานเยาเยาที่อยู่บนสนามรบ สวมชุดสีแดงทั้งตัว และอยู่ข้างกายของเย่แจ๋หยิ่งคนจากนอกแผ่นดินมองไม่ชัดแต่หลังจากที่เคลื่อนออกจากบนร่างของเย่แจ๋หยิ่งแล้ว สายตาก็ตกอยู่บนร่างของหลานเยาเยาโดยตลอด ไม่รู้ว่านึกถึงอะไร ผู้บัญชาการทหารของคนนอกแผ่นดินก็พูดอะไรกับคนนอกแผ่นดินอีกผู้หนึ่งข้างๆที่เหมือนจะเป็นกุนซือคนจากนอกแผ่นดินอีกผู้นั้นที่เหมือนจะเป็นกุนซือก็มองมาทางหลานเยาเยาในพริบตา610
นาทีต่อมา พาหนะด้านล่างร่างกายของเขาเหมือนจะถูกทำให้ตกใจแล้ว ปลอบอยู่ครู่หนึ่งถึงจะสงบลงมาแต่ทันทีหลังจากนั้นคนจากนอกแผ่นดินอีกผู้นั้นที่เหมือนจะเป็นกุนซือก็สั่งการอะไรต่อคนด้านข้าง คนจากนอกแผ่นดินข้างๆที่ชุดสีเงินก็มองทางหลานเยาเยาในพริบตา จากนั้นราวกับว่ายกอาวุธทหารในมือ โห่ร้องสองสามที จึงได้กลับคืนเป็นเงียบสงบเย่แจ๋หยิ่งมองดูหลานเยาเยาแล้วมองดูส้งเย่นกุยที่อยู่ด้านหลังของหลานเยาเยานิดหน่อย จากนั้นกล่าวต่อส้งเย่นกุย:“อีกเดี๋ยวเปิดศึก คุ้มครองนางให้ดี”“วางใจขอรับ แค่เพียงข้ายังมีลมหายใจ ชีวิตของเจ้านายก็จะต้องไร้ความกังวล”หลานเยาเยาเลิกคิ้ว“อย่าทำเหมือนข้าเป็นกลุ่มคนอ่อนแอ วันนี้ข้ามีการเตรียมพร้อมมาแล้ว”แม้ว่าจะไม่มีกำลังภายใน แต่ฝีมือของนางไม่เลว การเคลื่อนไหวปราดเปรียว อีกทั้งมีอาวุธยานํ้าที่ปลุกเสกไว้ปกป้อง จะไม่ล้มลงง่ายดายขนาดนั้นนางมองออกเป็นธรรมดาว
