่าคนจากนอกแผ่นดินสองคนกำลังกระซิบกระซาบกันราวกับว่าผู้ที่กำลังพูดถึงก็คือนางคือจับเป็นหรือว่าถลกหนัง?หึ!นางไม่ได้อ่อนแอซะหน่อย611
“ข้าไม่วางใจ!” เย่แจ๋หยิ่งพูดอีกประโยคหนึ่ง“เอาเถอะ!” หลานเยาเยายอมรับอย่างยินดีมือผู้บัญชาการทหารของคนนอกแผ่นดินถือใบมีดคมยาวเหมือนดั่งขวานเหมือนดั่งคราดไว้ ชี้ตรงมาทางด้านหน้าอย่างกะทันหัน และพร้อมกับคำสั่งเสียงหนึ่งที่ฟังไม่เข้าใจว่าหมายความว่าอะไรคนจากนอกแผ่นดินรวมพลมากกว่าครึ่งหนึ่ง เดิมทีระงับทหารไว้ไม่เคลื่อนไหวท่าทางเตรียมพร้อมป้องกัน หลังจากที่ผู้บัญชาการทหารของคนนอกแผ่นดินออกคำสั่งแล้ว พุ่งตรงมาทางด้านหน้าทันทีเย่แจ๋หยิ่งทางนี้ลั่นกลองศึกเสียงดังทันที“ตึงตึงตึง…….”ทุกเสียงของกลองศึก คล้ายกับกำลังดังทะลุในจิตใจของเหล่าพลทหาร เดี๋ยวสูงเดี๋ยวตํ่า เสียงหัวใจเต้นก็ค่อยซ้อนทับกันกับเสียงกลองศึกนี่คือความรู้สึกในจิตใจที่แท้จริงของเหล่าพลทหารทุกนายด้านหนึ่งคือคนจากนอกแผ่นดินที่ยิ่งใหญ่แข็งแกร่งเช่นนั้นด้านหนึ่งคือสงครามเพื่อความอยู่รอด ไม่รู้ว่าจะมีพรุ่งนี้หรือไม่ กลับยังคงเลือกที่จะเชื่อมั่นและศรัทธาในเทพธิดาและอ๋องเย่อย่างเด็ดเดี่ยวแต่ความศรัทธาและความเด็ดเดี่ยวยังมีความหวาดกลัว พวกเขาไม่ขาดไปสักอย่างเดียวมองดูคนจากนอกแผ่นดินที่พุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง เย่แจ๋หยิ่งค่อยๆยกมือขึ้น แต่กลับไม่มีคำสั่งให้ใช้อาวุธโบราณสักที เพราะว่าระดับการยิงยังไม่เพียงพอ61
