นักหงอีอีก…….600
กลิ่นหอมชนิดนี้ โดยทั่วๆไปมีเพียงพ่อครัวศักดิ์สิทธิ์ถูยู่ซาหมั่นเฉิงจึงจะสามารถทำรสชาติเช่นนี้ออกมาได้ดูท่าแล้ว คนของสำนักหงอีก็ล้วนมาที่นี่แล้วตอนกำลังคิด ตอนนี้ยู่หลิวซูเจ้าสำนักของสำนักหงอีได้นำซาหมั่นเฉิง และผู้อาวุโสสองท่านในนั้น เดินออกมาพร้อมกันจากห้องอีกห้องหนึ่งทางด้านข้างแล้วสีหน้าท่าทางของพวกเขาเหนื่อยอ่อน ใบหน้าอ่อนล้า คาดว่าก็เพราะรีบทำงานทั้งวันทั้งคืนเห็นแววตาของหลานเยาเยาเปล่งประกายในพริบตา แต่หลังจากเมื่อเห็นของตกเต็มพื้น แต่ละคนแสร้งเอามือกุมหน้าทำเป็นมองไม่เห็น หันหน้ากลับไปในห้องหลานเยาเยาเผยความเคอะเขินเล็กน้อย หัวเราะอย่างเก้ๆกังๆสองสามทีนางก็ลืมไปแล้ว ที่แท้บนตัวยังมีสิ่งของมากมายที่ยัดเอาไว้ คิดไม่ถึงว่าจะลืมกินไปแล้ว“เยาเยา ข้าเขย่าอีกสองครั้ง บนตัวของเจ้าก็ยังมีของที่สามารถตกลงมาได้มากกว่านี้ใช่หรือไม่?”“แฮ่ม ไม่มีแล้วไม่มีแล้ว ไม่มีแล้วจริงๆ”บนตัวน่าจะไม่มีแล้ว ในระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บก็ไม่แน่แล้วเย่แจ๋หยิ่งส่งสายหนึ่งเข้าไป องครักษ์ลับรีบเข้ามาช่วยเก็บสิ่งของที่ตกขึ้นทันที รอจนขณะที่เงยหน้า เจ้านายของตัวเองก็ไม่อยู่ที่เดิมแล้ว แต่อุ้มหลานเยาเยาจรดปลายเท้าเบาๆ เหาะขึ้นม้าไปอย่างรวดเร็ว กราชับบังเหียนแน่“ย๊ะ…….”601
ม้าหนึ่งคนสอง สีดำหนึ่งสีอ่อนหนึ่งไปทางสถานที่ไกลๆมองดูเงาร่างของเจ้านายพวกเขาที่ไกลออกไป แล้วมองดูอาหารแต่ละชนิดที่เก็บขึ้
