ป็นรอยยิ้มไม่ได้บำรุงสายตานี่!มองดูทั้งชีวิตก็มองไม่พอ“เมื่อตื่นมา ก็เห็นท่านเป็นอย่างแรก ดีจริงๆ!”“ต้องการนอนต่ออีกสักครู่หรือไม่?” เย่แจ๋หยิ่งเอ่ยปากอย่างอ่อนโยน“ไม่ต้อง!”ดวงตาที่ขมุกขมัวค่อยๆเปลี่ยนเป็นชัดเจนขึ้น จากนั้นนางมองดีสีของท้องฟ้าขอบฟ้าสีส้มแดงทั้งผืน ยิ่งเข้าใกล้ยอดเขาทิศตะวันตก สีแดงยิ่งเข้มขึ้นใกล้คํ่าแล้ว…….เวลาที่นางนอนหลับไปครั้งนี้ไม่สั้น“เย่แจ๋หยิ่ง สถานการณ์ของสงครามเป็นอย่างไรบ้างแล้ว?”603
เย่แจ๋หยิ่งสามารถปรากฏตัวที่นี่ได้ อธิบายได้ว่าคนจากนอกแผ่นดินที่เข้ารุกรานกลุ่มแรกถูกโจมตีล่าถอยไปได้สำเร็จแล้ว และนางในเวลาอันสั้น วุ่นวายหัวหมุนอยู่ตลอด แม้แต่นอนก็ไม่มีเวลา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเวลาว่างเลยดังนั้นก็ไม่ได้เข้าใจต่อสถานการณ์สงครามของแต่ละที่นางไม่สามารถไม่จะไม่รับรู้เหตุการณ์ภายนอกได้ ไม่ยุ่งเรื่องบ้านเมืองมีแต่ใจอ่านหนังสืออย่างเดียวได้ ต้องการเข้าใจถึงสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลง สำหรับนางแล้วสำคัญมากเป็นที่สุด“แต่ละที่บาดเจ็บล้มตายสาหัส เพื่อทำให้ทหารชั้นเยี่ยมของคนจากนอกแผ่นดินดูถูกพวกเรา ทำให้พวกเขาคิดว่าอาวุธของแผ่นดินใหญ่ผืนนี้เสื่อมลงไปนานแล้วเพราะทุกที่ต่อสู้กับคนจากนอกแผ่นดินใช้เพียงยานํ้าเพื่อการรักษาเท่านั้น ไม่ได้มีการใช้อย่างอื่นเลย”ได้ยินดังนั้น!หลานเยาเยานิ่งเงียบไปพักหนึ่ง ค่อยๆพยักหน้าเย่แจ๋หยิ่งบอกว่าบาดเจ็บล้มตายสาหัส เช่นนั้นก็จะต้องบาดเจ็บล้มต
