ท่านจริงๆ ตั้งแต่รู้จักนาทีนั้นก็อิจฉาแล้ว”เหมือนกับว่าเขาจะบรรยายเรื่องราวที่แสนห่างไกล แต่กลับเป็นเรื่องราวที่พะวงอยู่ในใจมาตลอดระหว่างเย่แจ๋หยิ่ง ความพะวงที่อยู่ในใจชนิดนี้ คือความอิจฉา และคือความริษยาเย่แจ๋หยิ่งไม่ได้พูดจาที่ผ่านมาเขามองเย่แจ๋หยิ่งเป็นศัตรูที่แข็งแกร่ง หลังจากที่ได้กำจัดไปแล้วก็จะพอใจแต่เขารู้ เขาเคยมีโอกาสฆ่าเขาให้ตาย แต่เขากลับไม่ได้ทำเช่นนั้นนี่ทำให้คนเข้าใจยากยิ่งนัก!ตอนนี้ ราวกับว่าเข้าใจได้อย่างรางๆแล้ว“ตอนนี้ล่ะ?”“ไม่แน่ บางทีอาจจะยังคงอิจฉาล่ะมั้ง! แต่ข้าในตอนนี้กลับสับสนเป็นที่สุด” หานแสมองดูท้องฟ้ายามคํ่าคืน ดาวเป็นจุดๆเต็มท้องฟ้า แสงจันทร์สว่างไสว แต่เขากลับถอนใจแล้ว ยังคงรู้สึกว่างเปล่าเป็นที่สุดเกลียดเย่แจ๋หยิ่งไม่ลงแล้ว580
ราวกับว่าทุกอย่างล้วนไม่มีความหมายแล้ว“สับสนอะไร? สงสัยในความหมายของการดำรงอยู่ของเรือแห่งความสิ้นหวัง?เหอะ!”เย่แจ๋หยิ่งหัวเราะอย่างเย็นชาเสียงหนึ่งอย่างฉับพลัน“ข้าก็เคยมีเวลาชั่วพริบตาที่เคยอิจฉาเจ้า”“อิจฉา?” หานแสประหลาดใจอ๋องเย่อิจฉาเขา?ไม่ใช่ว่าที่ผ่านมาเขาเกลียดเขามาโดยตลอดอย่างงั้นหรือ?“เมื่อข้ารู้ว่าระหว่างเรือแห่งความสิ้นหวังของเจ้ากับเยาเยามีโชคชะตาที่ลึกซึ้งแยกออกจากกันได้ยากตั้งแต่อดีตถึงตอนนี้ และบางทีข้าก็เป็นเพียงของทดแทน ก็หงอยเหงาไปช่วงหนึ่ง ตอนนี้กลับมาคิด ชั่งน่าขันจริงๆ”ไม่ว่าจะเป็นของทดแทนหรือไม่ ความรู้สึกขอ
