้จะต้องต่อกรอย่างไร?……หลังจากนั้นไม่กี่วันเมืองโยวกวงอ๋องเย่อยู่ในห้องหนังสือชั่วคราวทหารผู้หนึ่งในมือถือจดหมายหนึ่งฉบับ เดินมาอย่างรีบร้อน ทำมือเคารพต่อห้องหนังสือ:“รายงานอ๋องเย่ ประเทศเชียนหลิงมีจดหมายมาขอรับ!”ในห้องหนังสือมีเสียงทุ้มตํ่าเหมือนกับไม่พอใจของอ๋องเย่ดังออกมา: “อืม!”“ฉึบ” เสียงหนึ่งจื่อเฟิงออกมาจากที่ลับ หยิบจดหมายไปแทนเจ้านายของตัวเอง หลังจากโบกมือแสดงความหมายให้พลทหารจากไปแล้ว เคาะประตูห้องเบาๆสองสามครั้ง จึงได้เปิดประตูเข้าไปด้านในนอกจากเจ้านายของตัวเองแล้ว คุณหนูของตัวเองก็อยู่ในนั้น551
คนหนึ่งนั่งถือพู่กันเขียนอักษรด้านหน้าโต๊ะทำงาน คนหนึ่งยืนข้างชั้นวางหนังสือพลิกเปิดหนังสือตำราพิชัยสงครามที่ถือในมือ เหมือนกับว่าพวกเขาไม่ได้พูดจากันทำให้คนรู้สึกอบอุ่นเป็นที่สุดนี่ทำให้เขาอดนึกถึงเย็นหงขึ้นมาไม่ได้นางไปที่ไหนแล้ว?ทำไมวันนี้ไม่เห็นเงา?จื่อเฟิงก็ไม่ได้อยู่นาน วางจดหมายลงก็จากไป แล้วถือโอกาสปิดประตูห้องในห้องหนังสือ!หลานเยาเยาวางหนังสือตำราพิชัยสงครามลง อดที่จะขยี้ตาไม่ได้ จากนั้นเดินมาด้านหน้าโต๊ะทำงาน สายตาตกอยู่บนจดหมายที่มาจากประเทศเชียนหลิงเปล่งเสียงไม่พอใจเบาๆเล็กน้อย:“จดหมายนี้มาได้รวดเร็วยิ่งนัก ดูเหมือนว่าประเทศเชียนหลิงจะตกลงแล้ว”“นอกจากตกลง เขาไม่มีทางเลือก” เย่แจ๋หยิ่งเขียนหนังสือบนกระดาษขาวไปพลาง ตอบกับหลานเยาเยาไปพลาง“ก็ถูก!”หลานเยาเยาเห็นด้วยเป็นอย่า
