โจ๋จุนชิงในใจตระหนกอย่างแรง รีบสาบาน ยืนยันความซื่อสัตย์ของตัวเอง“เจ้าของเรือ ข้าน้อยไม่ได้เปลี่ยนไปขอรับ ซื่อสัตย์ภักดีต่อเจ้าของเรือมาตลอดข้าน้อยยินยอมสาบานต่อสวรรค์ ชีวิตนี้ภักดีเพียงเจ้าของเรือผู้เดียว หากผิดคำสาบาน สวรรค์ลงโทษฟ้าผ่า ไม่ตายดีขอรีบ”หานแสโบกมือ แสดงความหมายว่าช่างเหอะเพียงแค่สุนัขที่ซื่อสัตย์ตัวหนึ่งเท่านั้น ทำไมเขาต้องคิดเล็กคิดน้อยเหล่านี้?ยิ่งกว่านั้นความเก่งกาจของอ๋องเย่คนกลุ่มหนึ่ง โจ๋จุนชิงผู้เดียวจะสามารถดูแลได้ที่ไหนกัน?“พูดเถอะ!”“ข้าน้อยไม่กล้า!”หน้าผากของโจ๋จุนชิงเต็มไปด้วยเหงื่อเล็กละเอียดจากสีหน้าเมื่อครู่ของเจ้าของเรือ โจ๋จุนชิงยังกล้าอีกที่ไหนล่ะ! ทีแรกคิดว่าเจ้าของเรือพูดง่ายแล้ว ใครจะรู้เจ้าของเรือยังเป็นเจ้าของเรือผู้นั้นที่จิตใจโหดเหี้ยมไม่กล้าพูดคำพูดที่ไม่ควรพูดเหล่านั้นแล้วในพริบตา“พูด!” หานแสสีหน้าเย็นชาอีกครั้งชายชาตรีผู้หนึ่งยังจะชักช้า?หานแสไม่พอใจเป็นอย่างมาก!“ขอรับ!”519
โจ๋จุนชิงกลืนนํ้าลายด้วยความกลัวเล็กน้อย:“ขณะที่ตีเรือกลับมาไม่กี่วันนี้ ห้องครัวทำอาหารทะเลให้อ๋องเย่ทุกวัน คุณชายซ่างกวนก็อยู่กับอ๋องเย่ ฉะนั้นก็อาหารทะเลทุกมื้อ สำหรับองครักษ์ลับสองคนนั้นเห็นเจ้านายของตัวเองกินอะไร พวกเขาก็กินอย่างนั้นเป็นธรรมดาดังนั้น……”ไม่ใช่ว่าคนอื่นต้องการจากไปแต่เป็นเจ้าของเรือที่บีบไล่ให้คนจากไปคาดว่าเวลานี้กลุ่มของคนอื่นเขากำลังกินเนื้อชิ้นใหญ่
