อบๆชายฝั่งทำการค้าโดยตลอด ผ่านสถานที่นี้จึงคิดอยากเทียบท่าหาเสบียง ได้ยินว่าที่นี่สินค้าประมงมากมาย หลากหลายชนิดท่านผู้เฒ่า สินค้าประมงของพวกท่านขายหมดแล้วหรือ?”เมื่อครู่อยู่บนเรือ นางชำเลืองเห็นทั้งภายในและภายนอกของหมู่บ้าน ทั่วทุกที่ล้วนมีสินค้าจากทะเลแขวนไว้คิดว่าต้องเป็นเพราะผลกระทบของเสียงฟ้าร้องทำให้คนทำการค้าไม่กล้ามาที่นี่ ทำให้สินค้าการประมงขายไม่ออกทันทีที่ได้ยินว่าพวกเขามาทำการค้าที่นี่ความหม่นหมองบนใบหน้าของผู้ใหญ่บ้านที่แก่ชราถูกกวาดออกไป แล้วเปลี่ยนเป็นเผยสีหน้าความปีติออกมาพวกเขาหมู่บ้านชาวประมงมีทางรอดแล้ว!ใบหน้าของเหล่าชาวประมงแต่ละคนก็ปรากฏรอยยิ้ม รีบกลับบ้านเอาสินค้าประมงของบ้านตัวเองออกมาบนเรือแห่งความสิ้นหวัง เย่แจ๋หยิ่งในชุดดำทรงอำนาจยืนเอามือไขว้หลังอย่างเย็นชา ยืนอยู่บนดาดฟ้าของเรือ ม่านตาลึกลํ้าดั่งวังวน ทำให้คนมองเพียงแวบหนึ่งก็หลงไปในนั้นโดยไม่รู้ตัว สายตาเย็นชามองกวาดไปโดยรอบ เมื่อทอดสายตามองไป ขณะ483
มองไกลออกไปทางป่าไม้ที่ไร้ขอบเขตเหมือนดั่งมหาสมุทรผืนนั้น แววตาที่เย็นยะเยือก ดูเหมือนจะยิ่งเพิ่มความยะเยือกเย็นขึ้นเมื่อเสียงที่สดใสน่าฟังดังเข้าในหูเย่แจ๋หยิ่งเก็บสายตากลับ เปลี่ยนและหยุดลงบนตัวของหลานเยาเยาที่กำลังพูดคุยกับชาวประมง สายตาอ่อนโยนขึ้นมากในพริบตาด้านหลังเงาสีแดงเดินมาอย่างช้า ยืนข้างกายของเย่แจ๋หยิ่ง ได้ยินคำสนทนาของคนด้านล่างเรือพอดี มุมปาก
