ยกขึ้นในพริบตา ค่อนข้างแฝงไปด้วยความโอ้อวด“ดูเหมือนว่าในใจของผู้ดูแลหลานยังคงมีที่ของข้า ไม่เช่นนั้นเจอปัญหานึกได้เป็นอย่างแรกก็คงไม่ใช่ข้าแล้ว”สีหน้าของเย่แจ๋หยิ่งไม่ได้เปลี่ยนแปลงเพียงแค่กล่าวเยาะเย้ยเล็กน้อยประโยคหนึ่งเท่านั้น:“ท่านชายหยิ่งทรัพย์สินอิทธิพลมากมาย รับสินค้าประมงจำนวนนี้ไว้ก็เพียงแค่เรื่องเล็กน้อย ฤดูฝน หวังว่าก่อนที่สินค้าประมงจำนวนนี้จะขึ้นราเน่าเปื่อย จะสามารถบริโภคได้หมด”ความหมายนอกจากคำพูดก็คือเรือแห่งความสิ้นหวังไม่ขาดแคลนสินค้าประมง ตอนนี้ต้องการซื้ออีกจำนวนมากขนาดนี้ ทั้งจะเข้าหน้าฝนแล้ว ยังอยู่บนทะเลอีก ง่ายที่เรือจะเปียกชื้น อาหารบางชนิดไม่เหมาะจะเก็บรักษา ง่ายต่อการขึ้นราเน่าเปื่อยเป็นอย่างมากพูดจบ!484
เย่แจ๋หยิ่งสะบัดแขนเสื้อ หมุนตัวลงเรือไปอย่างรวดเร็ว แม้แต่สายตาก็ไม่ทิ้งให้หานแสหลังจากมองส่งเย่แจ๋หยิ่งแล้ว หานแสเปล่งเสียงไม่พอใจเสียงหนึ่งยังไงซะก็ไม่ใช่เขากินคนเดียว คนที่อยู่ในที่นี้มีส่วนแบ่งทุกคนดังนั้น เขาโบกมือ เรียกลูกเรือมาผู้หนึ่ง กล่าวกำชับ:“ตั้งแต่วันนี้ไป เพียงแค่อ๋องเย่ยังอยู่บนเรือ ก็ให้เขากินอาหารทะเลทุกวัน ทุกมื้อเช่นนี้” ดีที่สุดคือให้กินจนอ้วกเย่แจ๋หยิ่งที่ไม่รู้ความคิดชั่วร้ายของหานแส เวลานี้เดินไปถึงข้างกายของหลานเยาเยาที่แต่งตัวเป็นผู้ชายแล้ว ยื่นมือไปวางบนตัวของนาง หันหน้าไปทางที่ลึกของป่าลึกลับ เสียงที่ดึงดูดค่อยๆออกจากปาก“อยู่ใน
