ทะเลหลายสิบวัน น่าเบื่อจริงๆ ไปเดินเล่นที่ป่าลึกลับผืนนั้นเป็นเพื่อนข้าหน่อย”ได้ยินดังนั้นหลานเยาเยาเลิกคิ้วเย่แจ๋หยิ่งไม่ได้กระซิบข้างหูของนาง แต่พูดออกมาต่อหน้าบรรดาชาวประมงจุดประสงค์ชัดเจนโดยไม่ต้องอธิบาย นางต้องร่วมมือด้วยอย่างเต็มที่แน่นอน“ได้! ดูป่าไม้ที่เป็นผืนเป็นผืนนี่ จะต้องเป็นทิวทัศน์ที่งดงามแน่นอน”เมื่อคำพูดนี้โพล่งออกไป!ทำให้บรรดาชาวประมงตกใจจนหน้าถอดสีทิวทัศน์งดงามก็งดงาม แต่ไปไม่ได้เด็ดขาดนะ! ไปได้กลับไม่ได้ไม่ดีแน่485
ทั้งร่างของผู้ใหญ่บ้านที่แก่ชราสั่นเทาเปิดปากห้ามปรามทันที “ไปไม่ได้ ไปไม่ได้นะขอรับ! คุณชายสองท่าน ป่าลึกลับผืนนั้นไปไม่ได้ คนจะตายได้ขอรับ”เย่แจ๋หยิ่งและหลานเยาเยาเผยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อยออกมา ราวกับว่าไม่ได้ถูกคำพูดของผู้ใหญ่บ้านที่แก่ชราขู่ให้ตกใจ หลานเยาเยาจึงพูดอย่างตรงไปตรงมา“ท่านผู้เฒ่า ไม่ต้องเอาคำเล่าลือพิสดารเหล่านั้นมาขู่พวกข้า แม้ว่าพวกข้าจะอายุน้อย แต่สะสมประสบการณ์ชีวิตมาไม่น้อย ขึ้นเหนือล่องใต้หลายปีขนาดนั้น ได้ยินคำรํ่าลือน่าสะพรึงกลัวมากมายนัก แบบนี้ทำให้พวกข้าตกใจกลัวไม่ได้หรอก”พูดจบทั้งสองก็ต้องการจะเดินอีกผู้ใหญ่บ้านที่แก่ชรารีบขึ้นหน้าไปขวางไว้อีกทันที“คุณชาย คุณชายสองท่านขอรับ! พวกท่านฟังคำเตือนของข้าประโยคหนึ่ง ป่าลึกลับผืนนั้นกลับไม่ได้มีเรื่องเล่าน่าสะพรึงกลัวอะไร ก็แค่สัตว์ประหลาดที่รูปร่างเหมือนคนสองตัวที่สูงใหญ่ดั่งภูเขา
