ป็นอาหารโดยตรงเนื่องจากมีสินค้าประมงบางอย่างยังไม่แห้งสนิทดี ผู้คนในหมู่บ้านชาวประมงก็คิดต้องการจะขายของทั้งหมดในนั้น ดังนั้นผู้ใหญ่บ้านที่แก่ชราก็ขอร้องเรือแห่งความสิ้นหวังให้ออกเดินทางหลังจากนี้สองสามวันฐานะที่หานแสเป็นเจ้าของเรือเพียงตอบปัดสองสามครั้งก็ตอบตกลงแล้ว487
มาถึงหมู่บ้านชาวประมงยังไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม พวกหลานเยาเยาก็ได้ยินเสียงฟ้าร้องที่คุ้นเคยเป็นพิเศษแล้ว แทบจะเหมือนกันทุกประการกับเสียงฟ้าร้องของเมืองเลยหมิงแน่นอน!แม้ว่าจะเป็นเสียงชนิดเดียวกันแต่เสียงร้องกลับไม่เหมือนกันเป็นที่สุดเสียงร้องตะโกนนั่นที่เมืองเลยหมิง คือหิวโหย คือแค้นเคือง คือโมโหแต่เสียงที่ดังมาจากในป่าลึกลับแปลกประหลาด คือเป็นระเบียบ เป็นลำดับ แต่ที่ถูกต้องที่สุดคือ……“พวกเขากำลังสนทนากัน!”หลานเยาเยาที่อยู่บนเรือแห่งความสิ้นหวังแล้ว พูดกับทุกคนเบาๆหลานเยาเยามีประสบการณ์ในยุคแรกมาก่อน เคยฟาดฟันกับคนจากนอกแผ่นดินนับไม่ถ้วน แน่นอนว่ามีความเข้าใจต่อพวกเขาพอควรคนจากนอกแผ่นดินไม่ได้ตัวเล็กอ่อนแอเช่นนั้นเหมือนมนุษย์ พวกเขารูปร่างใหญ่มหึมา เสียงร้องดั่งฟ้าร้อง ตอนยุคแรกก็ต้องการจะทำลายแผ่นดินใหญ่ผืนนี้ ถูกคนรุ่นแรกรวมกำลังโจมตีถอยไป ตอนนี้ผ่านไปไม่รู้กี่พันปีแล้ว คนจากนอกแผ่นดินพ่ายแพ้แล้วก็อยากกลับมาตั้งต้นใหม่หึ!จะทำให้พวกเขาสมปรารถนาได้อย่างไร?“เจ้าเข้าใจภาษาของพวกเขา?”488
หานแสถาม ยังอดที่จะยืนขึ้นช้าๆไม่ได้
