หลังจากนั้นครู่หนึ่ง!หลานเยาเยาปล่อยเขาแล้วเขาจึงพูดเบาๆ: “ไปจัดของเถอะ!”“อืม!”รอนางหลานเยาเยาจัดเก็บสัมภาระเรียบร้อยแล้ว ขณะที่ออกจากประตู เย่แจ๋หยิ่งก็ยืนอยู่ด้านนอก ด้านหลังของเขามีแม่ทัพกลุ่มหนึ่ง ในตาของเหล่าแม่ทัพล้วนมีความอาลัยอาวรณ์หลานเยาเยาสงสัย!นางจะจากไป แม่ทัพเหล่านี้ไม่ควรที่จะปรบมือแล้วร้องว่าดีหรือ?แล้วทำไมถึงอาลัยอาวรณ์ได้ล่ะ?ระหว่างที่สงสัย แม่ทัพผู้หนึ่งขึ้นหน้าหนึ่งก้าว ชายชาตรีผู้หนึ่งใบหน้าเต็มไปด้วยคราบนํ้าตา แต่คำที่ต้องการพูดกลับไม่ได้พูดกับนาง แต่เป็นพูดต่อเย่แจ๋หยิ่ง“อ๋องเย่ ไปครั้งนี้ต้องระมัดระวังเป็นที่สุดนะขอรับ! เมืองโยวกวง พวกเราจะเฝ้ารักษาความปลอดภัยอย่างดีเป็นแน่ จะไม่ปล่อยให้กองทัพข้าศึกเข้าเมืองได้เด็ดขาดขอรับ”“มีแม่ทัพทุกท่านอยู่ ข้าวางใจเป็นธรรมดา!”ประโยคนี้ เป็นการให้บรรดาแม่ทัพที่มีประสบการณ์โชกโชนกินยาเพื่อทำให้จิตใจสงบมั่นใจโดยไร้ข้อกังขา473
แต่ละคนตบหน้าอกรับรอง จะต้องรักษาเมืองโยวกวงด้วยชีวิตภายใต้ความอาลัยอาวรณ์ของบรรดาแม่ทัพหลานเยาเยาและเย่แจ๋หยิ่งจากไปพร้อมกัน ติดตามพวกเขายังมีส้งเย่นกุยกับจื่อซีจื่อเฟิง เสี่ยวฮัวตัดสินใจไปรวบรวมเสบียงทหารและหญ้าเลี้ยงม้ากับโม่เหลียงเฉินพระราชธิดาจาวหยางก็ไม่รู้ว่าไปหาของกินที่ไหน ไม่รู้โดยสิ้นเชิงว่าหลานเยาเยาจะออกเดินทางมีเพียงเซียวจิ่นหยูส่งพวกเขาจากไปไกลด้วยสายตาอย่างเงียบๆรอจนเงาร่างของพวกเขาหายไ
