ปตรงหัวมุมทางเลี้ยว พระราชธิดาจาวหยางจึงรีบวิ่งมา ในมือหิ้วกระเป๋าสัมภาระหลวมใบหนึ่งไว้เห็นด้านหน้าว่างเปล่าไร้ผู้คน พระราชธิดาจาวหยางหอบหนัก“พวกเขาล่ะ?”เมื่อครู่กินอย่างเมามันมื้อหนึ่งกลับมา ก็ได้ยินแม่ทัพไม่กี่คนที่เดินย้อนกลับไปเอ่ยถึง เรื่องที่เสด็จอาจากไป ราวกับว่าต้องการสอดแนมเข้าไปในประเทศของศัตรูสืบเรื่องราวเรื่องน่าตื่นเต้นเพียงนี้ จะขาดนางไปได้อย่างไรกันล่ะ?โดยเฉพาะอย่างยิ่ง!นางยังไม่เคยกินอาหารรสเลิศของประเทศเชียนหลิงมาก่อน หากว่าตัวเองได้ติดตามไปด้วย นางจะต้องสามารถลิ้มรสให้ดีๆได้เป็นแน่“ไปแล้ว”474
เซียวจิ่นหยูมองทางด้านหน้าแล้วตอบ“จื่อซีก็ไปด้วยหรือเพคะ?” ระยะนี้ หาอาหารอร่อยได้ นางมักจะอยากแบ่งปันให้นิดหน่อยเสมอ แต่จื่อซีเอาแต่ซ่อนตัวอยู่ในที่ลับ แม้แต่หน้าก็ไม่ได้พบเมื่อครู่ทันทีที่ได้ยินว่าเสด็จอาไปแล้วในใจของนางเกิดความผิดหวังขึ้นทันที เพราะจื่อซีเป็นองครักษ์ลับของเสด็จอาปัจจุบันติดตามอยู่ข้างกายของหลานเยาเยา เพียงแค่เสด็จอาต้องการไป หลานเยาเยาก็จะติดตามไป ฐานะที่ซื่อซีเป็นองครักษ์คุ้มกันหลานเยาเยา ก็ต้องติดตามไปด้วยเป็นธรรมดาผิดหวังก็เรื่องของการผิดหวัง แต่ทำที่ทำอะไรไม่ได้ก็คือ ใครให้ตัวเองเห็นแก่กินตามไม่ทันคนอื่นเขาล่ะ!“ไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคที่พวกเราจะติดตาม”คนที่พูดขึ้นอีกครั้งไม่ใช่เซียวจิ่นหยู แต่เป็นผู้หนึ่งที่ฟังแล้วมีความห้าวหาญ ทว่าเป็นเสียงผู้หญ
