ข้า ข้าไม่อยากให้เขาเป็นกังวลและเข้าใจผิด”ได้ยินเหล่านี้ในใจของหานแสก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ เขาโบกมืออย่างหงุดหงิด468
“ช่างเถอะ ช่างเถอะ เจ้าไปเหอะ! ทางเหนือของเมืองโยวกวง ตรงสายแม่นํ้าที่ยาวสิบลี้ ก็คือสถานที่เรือแห่งความสิ้นหวังอยู่ ไม่ว่าเจ้าจะมาหรือไม่ ข้าก็จะออกเดินทางก่อนคํ่า แค่เวลาสั้นๆก็ไม่รีรอ”หานแสสะบัดแขนเสื้อทันทีหมุนตัวก็ต้องการเดินออกไปจากโรงเหล้า แต่กลับถูกหลานเยาเยาเรียกไว้แล้ว“หานแส เจ้ารอเดี๋ยว”“ทำไม เปลี่ยนการตัดสินใจแล้ว?” นาทีนี้ ในใจของหานแสแอบมีความดีใจเล็กน้อย“ไม่ใช่ เจ้ายังไม่จ่ายเงินค่าเหล้า”“……”หานแสถูกทำให้หัวเราะด้วยความโกรธทันที ทุบแท่งเงินแท่งหนึ่งบนโต๊ะอย่างรุนแรง ยังกล่าวอย่างอาจหาญอีก:“ไม่ต้องทอนแล้ว”“ขอบคุณท่านลูกค้า ท่านลูกค้าเดินทางดีๆนะขอรับ” เทียบกับหานแส รอยยิ้มของเสี่ยวเอ้อนั่นเรียกว่าสดใสเจิดจรัสตรงกำแพงเมืองกองทัพข้าศึกยังโจมตีเมืองอย่างดุดัน แม้ว่าจะรู้ว่าตัวเองจะไม่ชนะ ก็ยังคงกลุ่มหนึ่งต่อด้วยอีกกลุ่มหนึ่งแต่ว่า การเข้าโจมตีครั้งนี้ กองทัพข้าศึกไม่ได้เหมือนครั้งแรกเช่นนั้น แต่เป็นการหยั่งเชิงขนาดย่อมๆ กระจายออกแล้วโจมตีอีก โจมตีต่อแล้วกระจายไปอีก469
แม้จะยังคงสูญเสียกำลังพล แต่เทียบกับครั้งแรก เห็นได้ชัดว่าดีกว่ามากนี่คือต้องการทำสงครามตัดกำลัง!เห็นว่าสงครามนี้ต้องต่อเนื่องนานมาก อีกทั้งนํ้ามันฟืนไฟในเมืองมีจำกัดสิ้นเปลืองไม่ได้ด้วยเหตุนี้!
