เย่แจ๋หยิ่งส่งพลทหารสองนายนำทัพออกจากเมืองโดยตรง กองทัพข้าศึกก็ไม่คิดจะทำสงคราม เห็นประตูเมืองเปิด พลทหารม้ากองทัพใหญ่พุ่งมา กองทัพข้าศึกรีบล่าถอยกระจายไป เหล่าทหารไล่กองทัพข้าศึกกลับไปค่ายของพวกเขาแล้วจึงถอยกลับมาแต่ถอยกลับมาไม่นานกองทัพข้าศึกก็บุกขึ้นมาเป็นผืนสีดำอีกแล้วเผชิญหน้ากับกองทัพข้าศึกที่ตอแยอย่างลำบาก เหล่าทหารทั้งโมโหทั้งทำอะไรไม่ได้ มีเพียงเย่แจ๋หยิ่งที่รู้สึกว่าไม่ปกติที่สุดประเทศเชียนหลิงเป็นประเทศยิ่งใหญ่เกรียงไกร ยังเป็นที่หนึ่งของสี่ประเทศมหาอำนาจอีกด้วยยุทธวิธีในการรบแต่ไหนแต่ไรล้วนเป็นสิงโตที่ดุร้ายพุ่งเข้าหาอาหาร และไม่ใช่สุนัขป่าที่ลอบโจมตีแต่ครั้งนี้พวกเขากลับเปลี่ยนวิธีการรบ จากแนวโน้มจะต้องสิ้นเปลืองจนตายอยู่ที่นี่แน่นอนนี่เป็นเพราะอะไรกันแน่?470
รอจนสงครามฉากนี้จบอย่างสมบูรณ์ เห็นหลานเยาเยาที่ไม่รู้ว่ายืนอยู่ด้านหลังของเขานานเท่าไหร่แล้ว และเห็นสีหน้าที่แปลกไปของนางอีกเอ่ยถามทันที: “ทำไมหรือ?”“เสียงฟ้าร้องปรากฏขึ้นอีกแล้ว”หลานเยาเยาเดินสองสามก้าวไปถึงข้างกำแพงเมือง มองดูสนามรบที่อบอวลไปด้วยเขม่าดินปืน ด้านหลังของสนามรบ คือกระโจมค่ายของกองทัพข้าศึกเป็นกองๆผสมปนเปกัน ด้านหลังค่ายเป็นเทือกเขาสูงตํ่าต่อเนื่องกัน ยังสามารถเห็นควันไฟของหมู่บ้านได้รางๆได้ยินดังนั้น สีหน้าของเย่แจ๋หยิ่งค่อยๆเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม และมองไปตามสายตาของนาง ชะงักครู่หนึ่งจึงกล่าว“อยู่ที
