่ประเทศเชียนหลิง?”“อืม!” หลานเยาเยาพยักหน้าเบาๆ ราวกับว่าถอนหายใจยาวยืด จึงกล่าวอีกครั้ง:“ก่อนหน้านี้หานแสเคยมา บอกว่าอยู่ด้านหลังประเทศเซียนหลิงในป่าทึบที่อยู่ใกล้กับทางตอนใต้สุดของทะเล”“เจ้าเตรียมจะไปเมื่อไหร่?”เย่แจ๋หยิ่งพึมพำออกจากปาก“เรือแห่งความสิ้นหวังเทียบท่าตรงแม่นํ้าสายที่ยาวสิบลี้ ออกเดินทางตอนพระอาทิตย์ตกดิน” นางพูดอย่างครบถ้วนแต่กลับก้มหน้าลงอย่างไม่รู้ตัว471
ก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน ขณะที่พบกันที่เมืองเลยหมิง นางยังบอกว่าจะไม่แยกจากกันอีก แต่นี่เพิ่งจะผ่านไปไม่นาน นางก็จำเป็นต้องจากไปด้วยเหตุนี้!นางอดที่จะเอื้อมมือออกไปไม่ได้ ต่อหน้าบรรดาทหารทุกคน กอดเย่แจ๋หยิ่งไว้เอาหัวซุกเข้าที่หน้าอกของเขา“ไปครั้งนี้ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงจะได้พบหน้ากันอีก อยากฟังเสียงหัวใจเต้นของท่านให้ดีๆ”“ได้ ให้เจ้าฟังจนพอ!”เย่แจ๋หยิ่งกล่าวเบาๆ ยื่นมือมาลูบผมของนางเบาๆ ราวกับกำลังปลอบใจ
472
