พานางไปถึงร้านเหล้าแห่งหนึ่งในเมืองโยวกวงทางร้านรู้ว่าพวกเขาชนะศึกสงคราม ยังรู้ว่าพวกเขาเป็นเพื่อนที่อ๋องเย่พามาทางร้านจึงเป็นมิตรกับพวกเขาอย่างมาก เลี้ยงต้อนรับด้วยกับแก้มและสุราชั้นดีแน่นอน!พวกหลานเยาเยาไม่มีทางที่จะมีกินโดยไม่จ่ายเงินอยู่แล้ว ต่อให้นางจะงก แต่สิ่งที่ควรจ่ายก็ต้องจ่าย ไม่ว่ายังไงมันไม่ใช่นางเป็นคนจ่ายด้วยเหตุนี้ ทั้งสองคนจึงได้ยิ้มให้กับเจ้าของร้านแต่เมื่อเจ้าของร้านเดินจากไป รอยยิ้มบนใบหน้าก็หายไปทันที“พูดมาเถอะ!”เมื่อทั้งสองคนนั่งลงแล้ว หลานเยาเยาไม่จับแม้แต่ตะเกียบ ก็พูดออกมาโดยตรงแม้จะมีสุราชั้นดีอาหารเลิศรส แต่ในใจนางกลับอยู่ที่เย่แจ๋หยิ่ง อยากจะรีบคุยให้จบสำหรับนางทำไมถึงต้องมากลับโม่เหลียงเฉิน ไม่ใช่เพียงเพราะเรื่องของเย่แจ๋หยิ่งเพียงอย่างเดียวนางยังมีเรื่องอื่นด้วยโม่เหลียงเฉินก็ตรงไปตรงมา ไม่พูดจาอ้อมค้อม พูดกันตรงๆ“ในใจอ๋องเย่มีคนที่ชอบแล้ว เคยเป็นสาวงามที่ขึ้นชื่อของประเทศหลานเยาเยาพราชายาของอ๋องเย่ จากนั้นก็เป็นเทพธิดาที่งามสง่า ข้าในฐานะคนที่เป็นเพื่อนของอ๋องเย่ เข้าใจนิสัยของอ๋องเย่ดี เมื่อเขารักใครแล้ว ต่อให้ตายก็ไม่เปลี่ยนใจ”ดังนั้น ความรู้สึกของอ๋องเย่ที่มีต่อความรักของพวกเขามันลึกซึ้งดั่งทะเล แม้ว่าทะเลจะแห้งและหินจะเน่าเสียก็ไม่มีทางจางหายไป สำหรับทำไมอยู่ดีๆถึงได้มาชอบบุรุษ อาจเป็นเพราะว่าเจ้ากับนางสองคนมีจุดที่คล้ายกัน445
แต่ไม่ว่าจะทำไม เจ้า
