เถียงกลับไป“ข้ามีองครักษ์ส่วนตัวมากมาย สามารถให้องครักษ์มาล้อมเป็นกำแพงปกป้องห้องนี้ ยังสามารถส่งอาหารให้หลานเยาเยาตลอดเวลา เจ้าล่ะ? นอกจากมุทะลุ และทำเป็นหน้าเย็นชา ใครอยากจะมองหน้าเจ้า อยากคุยกับเจ้า?”ฮัวหยู่อันก็ถูกพูดแทงใจดำไม่แม้กระทั่งจะใช้วรยุทธ์แล้ว ก็พุ่งเข้าไปทางพระราชธิดาจาวหยางทั้งสองคนไม่เพียงแต่จะเถียงกัน ยังได้ลงมือโดยตรง ทั้งดึงเนื้อดึงตัว กราชากเสื้อผ้ากราชากผม กราชากกันไปมา สู้กันได้รุนแรงมาก ท่าทางการต่อสู้ เหมือนได้ออกแรงทั้งหมดที่มีในที่สุดหลานเยาเยาที่กินน่องไก่จนหมดจด มองทั้งสองที่รัดกันเป็นก้อน ตีกันจนแยกไม่ออก จึงนึกขึ้นได้ว่านางควรจะห้ามจึงได้ปรับโทนเสีย426
“ทั้งสอง ฟังที่ข้าพูด…………”ยังไม่ทันพูดจบ ใครจะไปรู้ แม่เสือสองตัวที่ทะเลาะวิวาทเพราะนางก็มองไปทางนางแล้วพูดพร้อมกัน“หุบปาก!”“ได้เลย รบกวนแล้ว รบกวนแล้ว”เวลานี้ หลานเยาเยาตํ่าต้อยมากจากนั้น เดินออกไปตักนํ้าด้วยฝีเท้าที่ปกติ เมื่อกลับมา ทั้งสองคนยังนอนตีกันอยู่บนพื้น นางทำได้เพียงล้างมืออย่างเงียบๆ รอจนกระทั่งทำทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว จึงได้นั่งลงไปบนพื้นเพื่อดูเขาสองคนตีกันไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทั้งสองคนที่เห็นหลานเยาเยาที่มีท่าทีแบบนี้ ก็ยิ่งโมโห“เจ้าจะนั่งดูแบบนี้เหรอ? พวกเราทะเลาะกันเพราะเจ้านะ”“เจ้าพูดมา คืนนี้ควรจะให้ใครนอนที่นี่?”“…………..”หลานเยาเยาปวดหัวเล็กน้อย เขาห้ามไปแล้วนี่นา แต่ไม่มีคนฟังนาง สำหรั
