อง “………….”นี่มันคำพูดทะลึ่งอะไรกันเนี่ย?เป็นสิ่งที่พวกเขาคิดและเข้าใจเหรอ?หลานเยาเยาจัดเสื้อผ้าที่ถูกกราชากจนหมดสภาพ ยังได้สางผมที่ยุ่งเหยิง กลับสู่สภาพที่สง่างามเหมือนเดิม“แฮ่มๆ!”มองดูคนที่อยู่เต็มห้อง อดไม่ได้ที่จะกระแอมไปหนึ่งที หันหน้ามองไปทางสามคนที่ยังต่อสู้กันอยู่ ตะโกนขึ้น“อาส้ง พอได้แล้ว”ส้งเย่นกุยจึงยอมรามือ จื่อซีกับจื่อเฟิงก็หยุดลงด้วย430
อย่างไรก็ตามเรื่องนี้ก็ได้ส่งเสียงรบกวนถึงอ๋องเย่แล้ว อ๋องเย่ก็ได้มาถึงที่หน้าประตูแล้ว ก็ได้ยินหลานเยาเยาตกลงให้จาวหยางกับฮัวหยู่อันนอนกับนาง ก็เลยมองหลานเยาเยาด้วยสายตาที่ขุ่นเคือง ยิ่งกว่าเหมือนถูกเมินเฉยตระหนักถึงสายตาที่มองอยู่ หลานเยาเยาเพิ่งจะสังเกตเห็นเย่แจ๋หยิ่ง อดไม่ได้ที่จะกลืนนํ้าลายลงคอนางก็จนปัญญาแล้ว………ไม่เช่นนั้นจะให้ทำยังไง?ตอนนี้อ๋องเย่มาแล้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความดุดัน รอบตัวกระจายด้วยความเย็นบรรดาแม่ทัพแต่ละคนไม่กล้าออกเสียง อยากจะหลีกหนีความสัมพันธ์ระหว่างคุณชายซ่างกวงกับอ๋องเย่ ในเวลานี้ล้วนมีความคิดที่อยากจะไปจากที่นี่โดยเร็ว ต่างก็ลาอ๋องเย๋อย่างสุภาพ แล้วรีบออกไปทันทีเพื่อหลีกเลี่ยงเจอกับลูกหลงครู่ต่อมา!หลานเยาเยากับจาวหยาง ฮัวหยู่อันนั่งอยู่ในแถวเดียวกัน นั่งนิ่งไม่พูดไม่จาเสื้อผ้าที่ยุ่งเหยิงถูกจัดเรียบร้อยแล้ว แต่ในพื้นยังมีน่องไก่สองน่องที่กัดกินไปครึ่งหนึ่งหล่นอยู่ และผมที่บิดๆเบี้ยวๆได้บอกกับพวกนางว่า เรื่อง
