ที่เกิดขึ้นเมื่อกี้เป็นเรื่องจริงพวกนางตีกันเหรอ!ทั้งสามคนก็เหมือนกับได้ทำเรื่องที่เห็นผู้คนไม่ได้อ๋องเย่นั้นเหมือนกำลังจับชู้อยู่เขามององค์หญิงด้วยใบหน้าที่บูดบึ้ง นํ้าเสียงเย็นเหมือนนํ้าแข็ง431
“เก่งมากเหรอ? ยังไม่รีบไสหัวกลับไปนอนอีก?”ใครจะไปรู้……….องค์หญิงจาวหยางที่เชื่อฟังมาโดยตลอด ก็กอดแขนของหลานเยาเยาทันที ก้มหน้าก้มตา ไม่พูดไม่จา ไม่ว่ายังไงก็จะกอดหลานเยาเยาไม่ปล่อย ไม่ไปนั้นทั้งนั้นมันคือการต่อต้านโดยปราศจากเสียงอ๋องเย่หลับตาไปครู่หนึ่ง เหมือนกับว่ากำลังระงับความโกรธเพื่อให้ให้ตัวเองใช้กำลัง แล้วเงยหน้าขึ้นอีกครั้งยังคงมองไปที่หลานเยาเยา“เจ้า ไปกับข้า”เป็นตายนางก็จะอยู่ที่นี่ งั้นเขาก็พาหลานเยาเยาไป ไปห้องนอนของเขาแต่เพิ่งจะสิ้นเสียงพูดไม่เพียงแต่พระราชธิดาจาวหยางที่กอดแขนของหลานเยาเยาเอาไว้ แม้แต่ฮัวหยู่อันก็คว้าแขนอีกข้างของหลานเยาเยาไปกอดทันที ความหมายนั้นชัดเจนมา เป็นตายก็ไม่ยอมให้หลานเยาเยาไปและหลานเยาเยาทำได้เพียงมองเย่แจ๋หยิ่งอย่างผู้บริสุทธิ์นางก็ไม่อยากนางก็ไม่รู้จะทำยังไง!เย่แจ๋หยิ่งนั้นโกรธมาก สะบัดแขนเสื้อ แล้วหันหลังเดินจากไป
432
