งการต่อสู้พระราชธิดาจาวหยางเดิมยืนมองอยู่ตรงประตู จากนั้นก็ค่อยๆเขยิบเข้ามาในห้องทีละนิดจะมาไม้ไหนเนี่ย421
ไม่นาน นางก็พูดขึ้น“ได้ยินเสียงต่อสู้ ข้ากลัวมาก”“แล้วยังไง?” หลานเยาเยาขมวดคิ้ว“ข้าอยากจะนอนห้องเดียวกับเจ้า ก็เหมือนเมื่อก่อนไง เราก็เคยนอนด้วยกัน”ใบหน้าพระราชธิดาจาวหยางเต็มไปด้วยความคาดหวังหลานเยาเยาไม่รู้จะทำยังไงดีคำพูดนี้ เหมือนว่าพวกเขาได้ทำเรื่องที่มิดีมิร้ายโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ตอนนี้นางปลอมตัวเป็นชาย ในสายตาคนนอก นางก็คือผู้ชาย หากนางไม่สนใจแล้วให้จาวหยางนอนด้วย จะเลินเล่อเกินไปหรือเปล่า?อีกอย่าง หากแพร่งพรายออกไปก็ไม่ดี“เจ้ามีห้องตัวเอง นางปฏิเสธอย่างสุภาพ”แต่………“ข้าได้ยกห้องให้กับทหารที่บาดเจ็บสาหัสไปแล้ว ไม่มีที่นอนแล้ว พระราชธิดาจาวหยางฉายแววเจ้าเล่ห์ในดวงตา แล้วแสดงความคับข้องใจออกมาทางใบหน้านางได้ปิดหนทางตัวเองไว้หมดแล้วก็เพื่อจะนอนกับหลานเยาเยาทุกคืน แบบนี้ถึงจะรู้สึกปลอดภัยหากหลานเยาเยาไม่เห็นด้วย นางเหมือนมีความคิดที่จะเอาหัวชนฝาผนังให้ตาย………….422
พระราชธิดาจาวหยางเห็นนางยังมีความลังเลอยู่ ก็เดินเข้าไปใกล้ คล้องแขนของนางเอาไว้ ยังถือโอกาสเอาน่องไก่ออกมาแกว่งไปมาตรงหน้านางมองน่องไก่สีทองที่เลิศรส………..ดมกลิ่นหอมที่โชยกลิ่นออกมายั่วยวน………..หลานเยาเยาทำได้เพียงตกลงแค่พยักหน้า น่องไก่ก็ถึงมือทันทีพระราชธิดาจาวหยางมองไปทางฮัวหยู่อัน ใบหน้าที่ได้ใจอย่างเห็นได้ชัด ยิ้
