มให้นางอย่างสดใส ก็ไม่รู้ว่ามีน่องไก่มาจากไหนอีกหนึ่งน่อง ยื่นไปตรงหน้าของฮัวหยู่อัน“ให้เจ้า อย่าเอาเรื่องที่ข้านอนที่นี่ไปบอกกับพี่เซียว และอย่าให้จื่อซีรู้ ได้หรือเปล่า?”ฮัวหยู่อันเบี่ยงหน้าหนี เห็นได้ชัดว่าไม่อยากจะสนใจนางพูดอย่างเซ็งๆ “ไม่มีใครอยากไปฟ้องหรอก เอาน่องไก่ออกไป”สำหรับท่าทีที่เย็นชาของฮัวหยู่อัน พระราชธิดาจาวหยางเห็นจนชินแล้ว และไม่ได้ถือสานาง“ไม่กินก็ไม่ต้องกิน ตัวข้าเองยังรอกินมันอยู่เลย!”พูดจบ พระราชธิดาจาวหยางที่ถือน่องไก่ไว้กำลังจะกัดกิน เพียงแต่น่องไก่ที่หอมหวนยังไม่ทันเข้าปาก ก็ได้บินหายไปแล้วน่องไก่ก็ได้บินหายไปง่ายๆแบบนี้ เหลือเพียงแค่คราบมันๆไว้บนมือ423
พระราชธิดาจาวหยางหันหน้าไป น่องไก่ที่หายไป เวลานี้อยู่ในมือของฮัวหยู่อันนางที่โกรธกัดน่องไก่กินไปหนึ่งคำ เหมือนว่ากำลังสู้กับศัตรูอย่างสุดชีวิต ยังอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองพระราชธิดาจาวหยางไปแวบหนึ่งสายตานั้นเหมือนกำลังพูดว่า ไอ้ขี้เหนียว แน่จริงก็มาแย่งสิ!“เจ้า เจ้า เจ้า………..”พระราชธิดาจาวหยางชี้ไปที่ฮัวหยู่อัน โกรธจนพูดไม่ออก แต่ไม่นานนางก็ทำเสียงฮึ่มไปหนึ่งที แล้วก็หยิบน่องไก่ออกมาอย่างเย้ยหยัน“โชคดีที่ได้เตรียมการมาดี ไม่อย่างนั้นทำได้เพียงมองพวกเจ้ากินแล้ว”แต่เพิ่งจะกินไปไม่กี่คำฮัวหยู่อันจู่ๆก็ได้หยุดท่าทางที่กินน่องไก่ลง นางมองพระราชธิดาจาวหยางอย่างเงียบๆ สุดท้ายก็ไปมองที่หลายเยาเยา กลืนน่องไก่ที่รู้สึก
