ได้ยินเช่นนี้!เย่แจ๋หยิ่งมองหลานเยาเยาบัดนี้ตัวอยู่ชายแดน ด้านนอกมีศัตรูตัวฉกาจ ต่อให้เขาอยากที่จะอยู่ด้วยกันกับคนตรงหน้าตลอดเวลา เขาก็ต้องคิดถึงในระยะยาวจำเป็นต้องแก้ไขการบุกรุกของข้าศึกก่อน จึงจะสามารถให้ชีวิตที่ปราศจากความขัดแย้งและสงครามกับนางจึงเดินไปตรงหน้าของหลานเยาเยาด้วยฝีเท้าที่เร็ว หันหน้าไปทางลม ชายผ้าพลิ้วไหว นํ้าเสียงที่กังวานส่งออกมาอย่างช้าๆพักผ่อนให้ดี!อ๋องเย่อยากที่จะเอาหลานเยาเยาแขวนไว้ตรงเข็มขัดไปด้วย เห็นความเหนื่อยล้าตรงหว่างคิ้วของนาง ทนไม่ได้ที่จะให้นางไปๆมาๆกับเขา ทำได้เพียงให้นางไปนอนก่อน กลัวจะเหนื่อยเกินไปไม่ว่ายังไงก็หนีไม่รอดต่อให้หนีไป ไม่ว่าจะสุดหล้าฟ้าเขียวเขาก็ต้องไปตามกลับมา“ได้ ท่านไปเถอะ!” หลานเยาเยาพยักหน้าเดินทางมาก็เหนื่อยมากแล้ว วันนี้ก็ได้รักษาผู้บาดเจ็บไปทั้งวัน นางอยากจะดื่มกินของอร่อย แล้วก็นอนหลับอย่างสบายสักตื่น ก็ไม่มีความต้องการอื่นแล้วเมื่อถึงกลางดึก410
ห้องที่หลานเยาเยาอยู่ ประตูห้องถูกเปิดพร้อมกับ “เสียงดังเอี๊ยด” ในเสียงที่ระมัดระวังแฝงไว้ด้วยความเร่งรีบก็มีร่างร่างหนึ่ง สวมชุดสีดำ ก้าวเดินด้วยฝีเท้าที่เร็วและเบา เดินไปที่เตียงทีละก้าวพร้อมกับมีดคมในมือ…ทันใดนั้น!ร่างที่แข็งแรงได้ทะลุเข้ามาทางหน้าต่าง กลิ้งลงบนพื้น และเข้ามาใกล้เท้าของชายชุดดำในทันที ยื่นมือออกไปใช้อาวุธมีคมในมือของเขาแทงเข้าไปในท้องของชายชุดดำโดยตรงท่าทางพลิ้วไห
