อในการรักษาที่ยอดเยี่ยมก็มาด้วย”“ไม่เพียงแต่เท่านั้น ข้าได้ยินจากพี่ชายที่เพิ่งเดินออกมาผู้ว่า หมออีกสองท่านอย่าไปมองว่าอายุน้อย ต่างก็มีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดา แม้กระทั่งจื่อซีองครักษ์ลับยังต้องเคารพเขาทั้งสอง”“เก่งขนาดนั้น? พวกเขาเป็นคนอะไรกัน?”มีสงสัยแล้วถาม“ไม่รู้ ยังไงก็แล้วแต่อ๋องเย่เป็นคนพามา คิดว่าน่าจะเป็นหมอเทพที่จ้างมาด้วยเงินทองที่มาก”“หมอเทพ! เก่งมากจริงๆ”ยังคงสนทนากันอย่างต่อเนื่องพวกหลานเยาเยาได้เก็บของกันเรียบร้อยแล้ว กำลังจะออกมา หันหลังไปก็เจอฮัวหยู่อันยืนอยู่ตรงประตู จ้องมองหลานเยาเยาโดยไม่ขยับสายตา ในแววตาเหมือนมีความไม่พอใจ เหมือนมีอะไรจะพูดยังไม่ทันที่หลานเยาเยาจะก้าวเดินไปข้างหน้า ร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากด้านข้างของนาง ถือน่องไก่ที่กลิ่นหอมยื่นมาที่หน้าของนาง“หิวหรือยัง?”406
พระราชธิดาจาวหยางนี่เอง!ดวงตาของนางไม่ค่อยสดใส น่าจะเพิ่งผ่านการร้องไห้หลานเยาเยาเลิกคิ้วมองนาง กระซิบพูดไปหนึ่งประโยค “โตขนาดนี้แล้วยังร้องไห้เหมือนองค์หญิงที่ไหนกัน?”ไม่พูดยังดี เมื่อพูดตาของพระราชธิดาก็เริ่มแดง กอดนางไว้อย่างแนบแน่นสะอื้นอยู่นาน ก็ไม่ยอมปล่อยนาง“พอแล้ว โหลวเย่ว คนมองอยู่ตั้งมากมาย!!” หลานเยาเยาพูดกับนางเบาๆแต่เมื่อได้ยินคำว่าโหลวเย่ว พระราชธิดาก็ร้องไห้ใหญ่โต นํ้าตาไหลอย่างห้ามไม่อยู่ ยิ่งร้องยิ่งหนัก นํ้าตานํ้ามูกถูเต็มเสื้อของหลานเยาเยา“ข้าไม่สน พวกเขาจะหัวเราะก็ให้หัวเร
