าะไปเลย” พูดจาไม่ชัดเจน เหมือนว่าคับข้องใจมากคนที่ไม่รู้คงจะเข้าใจว่าพระราชธิดาจาวหยางถูกทอดทิ้งไม่ง่ายเลยกว่าที่จะรอให้พระราชธิดาจาวหยางหยุดร้องไห้ พระราชธิดาจึงได้ค่อยๆปล่อยตัวหลานเยาเยาออก เห็นไหล่ของหลานเยาเยาเปียกไปด้วยคราบนํ้าตาคราบนํ้ามูก ก็เหมือนกับว่านางได้ฟื้นคืนชีพอีกครั้ง แลบลิ้นไปทางหลานเยาเยา ยื่นมือเช็ดนํ้าตา แล้ววิ่งหนีออกไป“……”หลานเยาเยาไม่รู้ว่าจะทำยังไงทำให้ไหล่ของนางเปื้อนไปด้วยคราบนํ้ามูก ระบายเสร็จก็วิ่งหนีไป407
เพียงแต่……….วิ่งหนีก็วิ่งหนีสิ!ทำไมต้องเอาน่องไก่ที่จะให้เธอไปด้วยล่ะ? ไม่รู้ว่านางนั้นจ้องน่องไก่ที่หอมน่ากินอยู่ตลอดเวลาและได้กลืนนํ้าลายไปอีกหลายครั้งเหรอ?จริงๆเลยหลานเยาเยาแอบเสียดาย น่องไก่ที่เข้าใกล้ปากแล้วได้บินหายไปหลังจากที่นางไปทางประตูอีกครั้ง ฮัวหยู่อันที่ยืนอยู่ตรงประตูก็หายไปแล้วคิดว่าเสี่ยวฮัวๆของนางก็น่าจะรู้ว่านางเป็นใครแล้วล่ะ!ก็ไม่รู้ว่านางจะรับได้หรือเปล่า……….กลับไปที่เรือนด้านหน้า นางโบกมือ ให้จื่อซีกับจื่อเฟิงไปทานข้าวแล้วพักผ่อนหลังจากที่จื่อซีกับจื่อเฟิงพยักหน้า ก็รีบคารวะแล้วจากไป อย่างไม่มีความลังเลเลยส้งเย่นกุยที่เดินอยู่ด้านหลังยังรู้สึกสงสัยเล็กน้อย โดยปกติเมื่อเจ้านายพูดแบบนี้จื่อซีกับจื่อเฟิงก็มักจะซ่อนตัวอยู่ในที่ลับ ทำหน้าที่ปกป้อง ครั้งนี้จากไปแล้วจริงๆ?เมื่อเขาเห็นนายของตัวเองหยุดฝีเท้าลง เขาเงยหน้าขึ้นทันที ก็เห็นอ๋อ
