งเย่ที่ยืนเอามือไขว้หลังอยู่ไม่ไกล ความสง่างามที่ไม่ธรรมดา หน้าตาที่หล่อมากตอนนี้อ๋องเย่กำลังมองเจ้านายของเจ้าเอง เหมือนจะมองจนทะลุไปถึงข้างในแล้วแต่ไม่นาน408
สายตาที่อ่อนโยนและเอ็นดูคู่นั้นถูกย้ายมาบนร่างของเขา ก็เปลี่ยนไปเป็นความดุร้ายทันทีเหมือนลมที่หนาวเย็น ทำให้คนหนาวสั่นส้งเย่นกุยก็เข้าใจทันที สุดท้ายภายใต้สายตาคู่นั้นของอ๋องเย่ ก็จากไปด้วยใบหน้าที่หดหู่มองหลังที่ไกลออกไปของส้งเย่นกุยหลานเยาเยาพยักหน้าอย่างพอใจอาส้งยิ่งอยู่ยิ่งสังเกตเก่งแล้ว ดีมาก!ข้างกายเขาไม่มีใครให้กวนใจ หลานเยาเยาและเย่แจ๋หยิ่งมองตากันและยิ้มรอยยิ้มของทั้งสองแม้จะจางๆ แต่สิ่งที่เผยออกมาในก็คือความงดงามที่แค่มองหน้าก็รู้ใจกันหลานเยาเยาก้าวเท้า กำลังจะเดินข้ามไป เพื่อพูดคุยกับเย่แจ๋หยิ่งอย่างดีๆสักครู่ใครจะไปรู้……ประตูที่อยู่ด้านหลังของนางก็มีหัวโผล่ออกมาหลายหัว ทุกคนต่างสวมหมวกทหาร แค่มองก็รู้ว่าเป็นแม่ทัพ เหมือนกับว่าได้ผลักกันไปมาอยู่ตรงประตู สุดท้ายคนที่แรงน้อยที่สุดก็ถูกผลักออกมาคำนับอ๋องเย่ แม่ทัพคนนั้นกล่าวทักทายเย่แจ๋หยิ่งอย่างเคารพแต่เย่แจ๋หยิ่งกลับขมวดคิ้ว เหมือนจะไม่ค่อยพอใจ“มีเรื่องอันใด?”“ได้ยินมาว่าข้าศึกกำลังเคลื่นไหว บรรดาแม่ทัพมีเรื่องจะหารือ ขอเชิญอ๋องเย่ไปที่ค่ายใหญ่” แม่ทัพกลั้นใจพูดความรู้สึกที่ถูกอ๋องเย่จ้องมองอย่างเย็นชาแบบนี้ มันช่างน่ากลัวเหลือเกินเขาถือคติที่ว่าจะตายก็ต้องตายพร้อมก
