มสุราจากนั้น ก็ยกอีกแก้วยื่นไปตรงหน้าของหลานเยาเยา“คุณชายซ่างกวงเดินทางมาเหน็ดเหนื่อย ดูท่านสะอ้านสะอาด คิดว่าท่านคงจะเคยชินกับเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยกลิ่นหนังสือ และคงจะไม่คุ้นชินกับสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายของที่นี่ ค่อยเป็นค่อยไป เวลานานเข้าก็จะชิงขึ้นเอง”สีหน้าของหลานเยาเยาดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย สำหรับคำพูดของรองแม่ทัพ ทำเพียงพยักหน้าเล็กน้อยและก็รับแก้วนํ้าชาที่รองแม่ทัพยื่นมาได้อย่างธรรมชาติ“เมื่อเทียบกับการใช้ชีวิตในทะเลทรายเป็นเวลาครึ่งปี ที่นี่ถือว่าดีมากแล้ว”ทะเลทราย?ยังใช้ชีวิตไปครึ่งปี?รองแม่ทัพไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัดเพราะว่าผิวพรรณของหลานเยาเยาผุดผ่องเกินไป เป็นไปไม่ได้ที่จะเคยใช้ชีวิตในทะเลทราย นี่มันกำลังหลอกกันชัดๆ394
ตอนนี้เขากำลังรอซ่างกวงหนานซู่คนหน้าซื่อใจคดที่เต็มไปด้วยคำโกหก ดื่มชาแก้วนี้ที่มีรสขมผิดปกติ แล้วจะมีสีหน้ายังไงว่ากันว่าชาในเมืองหลวงมีรสหอมหวานในปาก มีกลิ่นหอมชวนหลงใหล ไม่เหมือนกับชาที่พวกเขาดื่มเลย ขมจะตายอยู่แล้วในขณะที่รองแม่ทัพกำลังตั้งหน้าตั้งตามองหลานเยาเยาดื่มนํ้าชา รอให้นางแสดงท่าทางที่ขายหน้าออกมาเมื่อนํ้าชาเข้าไปในปาก หลานเยาเยาได้นิ่งไปชั่วขณะจริง ยังได้ขยับปากไปหนึ่งทีลิ้มลองรสชาติอย่างช้าๆยังพยายามอั้นไม่ให้หัวเราะแล้วกล่าวปลอบ“คุณชายซ่างกวงไม่จำเป็นต้องฝืน หากดื่มไม่ลงจริงๆก็ไม่ต้อง……….”เพียงแต่ว่ายังไม่ทันสิ้นเสียงพูด หลานเยาเยาก็ได้พูดขึ้น
