งคงไม่เปลี่ยนเห็นเขามาแล้วหลานเยาเยามองไปที่เขาก่อน ก็เห็นรอยยิ้มของเขาที่โผล่ขึ้นมาในพริบตาเย่แจ๋หยิ่งเดินไปทางหลานเยาเยา ด้วยฝีเท้าที่ไม่เร็วและไม่ช้า แววตามีเพียงเด็กน้อยที่มีรอยยิ้มจางๆคนนี้ เดิมเซียวจิ่นหยูอยากที่จะทักทายเขา กลับพบว่าสายตาของคนอื่นไม่มีเขาเลยสายตาจึงได้มองไปบนร่างของเย่แจ๋หยิ่งกับซ่างกวงหนานซู่มองสลับกันไปมาหลายทีทันใดนั้นก็เข้าใจคำพูดก่อนหน้านี้ของซ่างกวงหนานซู่ทันทีแต่ว่าอ๋องเย่นั้นรักเทพธิดามาโดยตลอดไม่ใช่เหรอ?จากหลานเยาเยามาเป็นเทพธิดาตอนนี้เป็นซ่างกวงหนานซู่ ทั้งๆที่อ๋องเย่เป็นคนรักเดียวใจเดียว ทำไมถึงหลายใจเช่นนี้?386
ในใจมีความสงสัยมากมาย แต่ทำได้เก็บไว้ในใจ หลังจากที่รู้ว่าตัวเองเป็นส่วนเกินไม่แม้กระทั่งจะทักทาย เพียงสะบัดแขนเสื้อเบาๆ แล้วหันกายเดินจากไปกลุ่มคนออกเดินทางพร้อมอ๋องเย่เหลือคนสิบกว่าคนไว้ช่วยจัดการธุระที่เมืองเลยหมิง ถือโอกาสปกป้องเจ้าพระยาเซียวไปด้วยในตัว เกรงว่าจะมีคนของสำนักหู้เสินที่หลงเหลือจากการกำจัดจะมาทำร้ายจวนตระกูลเซียวพวกเขาเดินทางกันอย่างทรงพลังอำนาจ ไม่ไกลนัก มีรูปเงาสีแดงรูปหนึ่งยืนต้านลมบนโขดหินเสื้อผ้าพลิ้วไสว เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นผู้ชาย แต่กลับมีเสน่ห์ราวกับเป็นหญิงงามมองกองกำลังที่ห่างออกไปเขาอดไม่ได้ที่จะโบกมือขึ้น เรียกลูกน้องมาหนึ่งคน“ไปดูที่ถํ้าหน่อย!”คนจากนอกแผ่นดิน?เขาอยากเห็นว่ามันเป็นอย่างไรกันแน่พูดจบ!รูปเงาที่สดใ
