กษาประตูเมืองเอาไว้ได้ แต่กองทัพของเราก็สูญเสียอย่างหนัก ทหารเสียชีวิตและบาดเจ็บมากมาย แม้กระทั่งแม่ทัพเหยียนก็บาดเจ็บสาหัส ชีวิตเหมือนแขวนอยู่บนเส้นด้ายหากกองกำลังเสริมยังมาไม่ถึง เกรงว่าคงจะปกป้องไม่อยู่แล้วคนที่รายงานพูดถึงตรงนี้ในใจยังมีความกลัวหลงเหลืออยู่เลย ร่างกายของเขาสกปรกมอมแมม เห็นได้ชัดว่าเมื่อคืนก็ร่วมสู้ปกป้องกำแพงเมืองด้วย วันนี้แม้แต่จะพักผ่อนยังไม่กล้าเลยกองกำลังเสริมถึงแล้ว!คนที่นำทหามารยังเป็นอ๋องเย่ ทำให้พวกเขาที่เป็นทหารที่ประจำอยู่ที่นี่โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง391
ทหารดีใจ มีขวัญและกำลังในการต่อสู้เพิ่มขึ้นแต่แม่ทัพเหยียนที่ประจำการอยู่ที่นี่กับไม่ดีใจเลย ต่อให้บาดเจ็บสาหัส แม้กระทั่งแรงที่จะลุกขึ้นยังไม่มี แต่ก็ยังสามารถมองเห็นสีหน้าที่ยิ่งอยู่ยิ่งหนักใจของเขาออกทหารที่ดูแลเขาอยู่ข้างกายไม่เข้าใจแม่ทัพเหยียนถามกลับ “อ๋องเย่คือใครมาจากไหน?”“เป็นอ๋องเทพสงครามที่น่าเกรงขามของประเทศก่วงส้าไง!” ทหารตอบด้วยใบหน้าที่จริงจังสนามรบที่อ๋องเย่เคยผ่านมาอย่างน้อยเป็นแสนคน อย่างมากถึงหลักล้านคนทำไมถึงต้องมาที่นี่ด้วยตัวเอง? แม่ทัพเหยียนก็ได้กล่าวขึ้นอีกครั้งได้ยินมาว่า!ทหารเสียขวัญแล้ว“หรือว่าที่นี่จะมีการสู้รบกันครั้งใหญ่กองกำลังจะมาปะทะกัน? แต่สายสืบรายงานมาว่า กองกำลังของข้าศึกมีไม่ถึงห้าหมื่นคน”นี่คือสาเหตุหลักที่ทำให้แม่ทัพเหยียนหนักใจ พูดถึงตรงนี้ แม่ทัพเหยียนก็ไออย่างหนั
