ได้แต่ถึงอย่างนั้น หลานเยาเยาก็ต้องทำเช่นนี้อย่างไรเสีย!สาเหตุของเรื่องเกิดขึ้นจากการมาของพวกนาง เป็นไปไม่ได้ที่พวกนางจะละทิ้งและหนีไปในช่วงเวลาที่สำคัญแบบนี้ยิ่งไปกว่านั้นจื่อซีจื่อเฟิงและคนอื่นๆยังอยู่ข้างใน!ดังนั้นมันคือการต่อสู้ที่ดุเดือด!ในเวลาอันสั้น คนที่อยู่ด้านนอกกับนางก็เข้าร่วมกันต่อสู้อย่างรวดเร็ว แม้คนจะน้อย แต่การถูกโจมตีทั้งด้านนอกด้านใน ก็ต้องสร้างความตื่นตระหนกให้กับคนของสำนักหู้เสินอยู่แล้วหากใช้เวลานานพวกหลานเยาเยาจากที่เป็นผู้ได้เปรียบจะกลายเป็นผู้เสียเปรียบในไม่ช้า เพราะไม่รู้ว่าคนของสำนักหู้เสินเพิ่มขึ้นมาจากไหน ได้ล้อมคนที่อยู่ข้างนอกเอาไว้377
และคนที่อยู่ในจวนตระกูลเซียวมีกำลังไม่เพียงพอในการควบคุมการต่อสู้ไฟกำลังจะลนก้น!ก็มีร่างที่หล่อเหลาปรากฏตัวขึ้น พากองกำลังควบม้ามา เปิดทางด้วยความเร็ว รู้ว่าหลานเยาเยาที่อยู่ด้านนอกกำลังมีอันตราย“เห็นข้าดีใจหรือไม่?”นํ้าเสียงที่น่าฟังของอ๋องเย่ดังขึ้นที่ด้านหลังของหลานเยาเยา ในนํ้าเสียงยังมีความหอบเล็กน้อย น่าจะเป็นเพราะว่าเร่งเดินทางมาโดยที่ไม่ยอมหยุดพักหลานเยาเยาหันหน้ามาแล้วถลึงตาใส่เขา กล่าวอย่างตำหนิ“ท่านสามารถมาให้ช้ากว่านี้อีกครึ่งชั่วยาม”อย่างนั้นนางก็คงตายแล้ว จะได้ทำให้เขาหัวใจสลายเยาเยากำลังโทษที่ข้ามาช้า?“มิบังอาจ!”จริงๆแล้วนางก็ไม่ได้อยากตำหนิ ยิ่งไม่ใช่ออดอ้อน เพียงแต่หลังจากที่เห็นคนจากนอกแผ่นดิน ได้ฟื้นฟ
