จวนเซียวอยู่ทางตอนเหนือของเมืองเลยหมิง เป็นจวนที่ครอบคลุมพื้นที่กว้างขวาง ที่นี่ไม่มีกำแพงล้อมรอบสูงๆ และไม่มีทหารคุ้มกันอย่าหนาแน่น ห่างกันไม่ไกลกับจวนข้างๆ มีเพียงรั้วที่เตี้ยกว่าความสูงคนล้อมไว้ แม้จะดูแล้วไม่ทรงอำนาจอิทธิพลยิ่งใหญ่ แต่มีสง่าราศี อีกทั้งยังแสดงออกถึงความเป็นกันเองอย่างมากแต่เวลานี้เจ้าพระยาเซียวที่ได้รับความเคารพเป็นที่สุดจากคนเมืองเลยหมิงตอนนี้นอนอยู่บนเตียง ยังหมดสติไม่ฟื้นขึ้นมากลับเป็นส้งเย่นกุย ออกจากถํ้า หลังจากที่ลงมาจากวิหารเทพแห่งภูเขา เขาก็ฟื้นแล้ว ฟื้นคืนเป็นท่าทางของปัญญาชนแบบที่ผ่านมาแต่เขากลับซึมเศร้ากว่าปกติมากเพียงเพราะครั้งนี้ไม่เพียงไม่ได้ช่วยเหลือ กลับยังเป็นตัวถ่วง ความสามารถที่มีเปล่าประโยชน์ และไม่สามารถปกป้องเจ้านายของตัวเองได้ เขาเริ่มสงสัยการมีชีวิตอยู่แล้วยุคแรกเป็นเช่นนี้ปัจจุบันนี้ก็เป็นเช่นนี้ความคงอยู่ของเขามีประโยชน์อย่างไรกันแน่?หลานเยาเยาเดินมาจากด้านข้าง เห็นส้งเย่นกุยความรู้สึกค่อนข้างไม่สบายใจยืนอยู่ที่ศาลา นางเดินขึ้นไปไม่ช้าไม่เร็ว เดินเข้าไปในศาลา“อาส้งกำลังสงสัยการมีชีวิตอยู่ของคนหรือ?”359
“ข้าเพียงถอนหายใจที่ตัวเองไร้ความสามารถ และไม่สามารถคุ้มครองท่านได้ตลอดไป ทุกครั้งที่ถึงเวลาคับขันก็โดนผลกระทบของอุกกาบาต หากว่าในยุคแรกข้าสามารถมาถึงได้ทันเวลา ท่านกับเขาก็คงไม่……”คำพูดด้านหลังส้งเย่นกุยไม่ได้พูดแล้วก่อนหน้านี้สำหรับเรื
