หลานเยาเยาเพียงยักไหล่ ถอนหายใจแล้วกล่าว“ยังถูกพวกเจ้าจับได้แล้ว ตกตะลึงมากใช่หรือไม่?”ทั้งสองมองดูนางอยู่อย่างนี้ ไม่ตอบและไม่ถาม แววตาเผยความสงสัยมากมายนัก“ช่างเถอะ ที่นี่ไม่ใช่สถานที่พูดคุย พวกเราสังหารคนจากนอกแผ่นดินผู้นี้ก่อนปล่อยเขาไว้ไม่ได้”“ขอรับ!”ทั้งสองเอาความสงสัยทิ้งไว้ด้านหลัง พยักหน้าอย่างหนักแน่นคนจากนอกแผ่นดินเป็นอันตรายอันใหญ่หลวง ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงถูกขังไว้ที่นี่ หากไม่ฆ่าเขา ให้เขาหลบหนีได้ กลับไปนอกแผ่นดิน เกรงว่าแผ่นดินใหญ่ผืนนี้ก็จะเกิดการฆ่าฟันที่ดุเดือดกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งถึงเวลานั้นไม่เพียงแค่ปราชาชนอาจจะดำรงชีวิตไม่ได้ง่ายดายเช่นนั้นแล้วจื่อเฟิงชักดาบออกมาอีกครั้ง เหาะขึ้นไปบนร่างของคนจากนอกแผ่นดินชั่วพริบตา หาตำแหน่งหัวใจโดยประมาณของเขา แทงลงไปดาบหนึ่งแต่ทว่าเดิมทีคนจากนอกแผ่นดินก็ผิวหยาบเนื้อหนา บวกกับรูปร่างใหญ่โตกำยำหนึ่งดาบลงไป แทงโดนหัวใจหรือไม่ไม่รู้ แต่ทิ่มแทงทำให้เขาเจ็บปวดแล้วเป็นแน่รู้สึกถึงความเจ็บปวดแล้วคนจากนอกแผ่นดินยิ่งดิ้นรนอย่างไม่คิดชีวิต ราวกับว่าทำให้ถํ้าทั้งลูกสั่นไหว อีกทั้งสถานที่นี้ ผ่านการดิ้นรนมานานหลายปีของคนจากนอกแผ่นดิน แตกออกเป็นช่องรอยแยกใหญ่ๆแล้ว ตอนนี้ดิ้นรนอย่างไม่คิดชีวิตเช่นนี้อีก เขาสามารถขยับมือที่352
ถูกกดทับไว้ได้แล้ว หลังจากพยายามดึงเถาวัลย์ที่พันล้อมออก เมื่อเขาโบกมือไปทางด้านหลัง หากไม่มีหินแหลมนูนออกมาบังไว้ บว
