กกับหลานเยาเยาเคลื่อนย้ายเจ้าพระยาเซียวไปทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว เกรงว่าหลานเยาเยาและเจ้าพระยาเซียวก็ล้วนประสบเคราะห์หลานเยาเยาพวกเขาหลบได้แล้วจื่อซีก็รีบไปคุ้มครองส้งเย่นกุยที่หมดสติไปลากเขาไปไว้ในสถานที่ที่ปลอดภัยแต่คนของสำนักหู้เสินที่ตายไปแล้ว ก็ไม่ได้โชคดีขนาดนั้นแล้ว มือหนึ่งของคนจากนอกแผ่นดินไม่ได้ทำให้คนตาย กลับเป็นคว้าศพที่ตายแล้วอยู่บนพื้นไป ไม่รู้ว่าเพราะการดิ้นรนก่อนตาย หรือว่าหิวสุดๆคล้ายกับสติหลุด คนจากนอกแผ่นดินคว้าศพชนกำแพงหินที่เป็นหินและดินเหนียวผสมกันที่ขวางมืออันใหญ่โตของเขาออกอย่างรุนแรงและรวดเร็ว……เอาศพส่งไปถึง บนใบหน้านั้นที่ถูกกำแพงหินฝังไว้ เปิดปาก ส่งเข้าไป “กุบกับ”“กุบกับ” กัดขึ้นมาหลานเยาเยาพวกเขาได้ยินเสียง ก็ขนลุกขนพองแล้วเดิมก็รู้ว่านอกแผ่นดินกินคนแต่เห็นด้วยตาตัวเอง สภาพจิตใจแตกต่างเป็นธรรมดาเห็นคนจากนอกแผ่นดินยังเป็นเช่นนี้‘แข็งแรงเต็มไปด้วยพลัง’ จื่อเฟิงชักดาบออกแล้วซํ้าเข้าไปอีกดาบหนึ่งทันทีที่ทิ่มแทงนี้…….353
ทำให้คนจากนอกแผ่นดินเงยหน้าร้องยืดยาว เสียงดังกังวาน อย่างดุเดือดอีกครั้งคล้ายจะทำให้หินที่ฝังศีรษะของเขาเอาไว้แทบจะแตกออกแล้ว ทุกที่ส่อให้เห็นรอยแยกออก และที่ที่หลานเยาเยาพวกเขาอยู่ เศษหินร่วงตก ภูเขาก็สั่นไหวพังทลายการดิ้นรนเช่นนี้ ดุเดือดกว่าก่อนหน้านี้แล้วสองมือของคนจากนอกแผ่นดินเริ่มเคลื่อนไหวได้ตามใจ ชนมั่วไปทุกทางแต่ทว่า!หลังจากการสั่
