นไหวที่ดุเดือด พลังในการดิ้นรนนั่นค่อยๆอ่อนลงแล้ว แต่ภูเขายังคงสั่นไหวนี่เกรงว่าคือจะถล่มแล้วแต่ไหนแต่ไรคนจากนอกแผ่นมีชีวิตยืนยาว ไม่ง่ายที่จะฆ่าให้ตายหลานเยาเยายังเกรงว่าคนจากนอกแผ่นดินจะไม่ตายไปอย่างง่ายดายเช่นนั้นหยิบยานํ้าสีแดงออกมา วิ่งไปทางจื่อเฟิงที่อยู่ใกล้กับคนจากนอกแผ่นดินที่สุดทันที“ราดลงไปบนบาดแผลของเขา”“ขอรับ”ยาพิษขวดหนึ่งลงไป พวกเขาก็รีบถอนตัวออกทันทีหลานเยาเยาลากเจ้าพระยาเซียวพิงบนหลังของตัวเอง เหมือนว่าแบกเขาเดินใครจะรู้จื่อเฟิงเหาะมา รับเจ้าพระยาเซียวแล้วกล่าว:“ให้ข้า……คุณหนู!”พูดจบ ยังไม่เห็นนางพยักหน้า จื่อเฟิงก็แบกคนขึ้นมาก่อน354
“คุณหนูขอรับ ทางที่พวกเรามาถูกปิดแล้ว ตอนนี้ควรทำอย่างไรขอรับ?”“ตามข้ามา!”เวลานี้ไม่ใช้เวลาคุยกันว่าใครจะแบกใคร แต่คือรีบหาทางออกไปจื่อซีก็แบกส้งเย่นกุยมาข้างกายนาง ภายใต้แววตาของทั้งสอง ทั้งๆที่อันตรายมากแต่ใจของนางกลับอบอุ่นอย่างฉับพลันจื่อซีจื่อเฟิงยังเป็นจื่อซีจื่อเฟิงในอดีต……“ตามติดข้า!”พวกเขาสามคนพาสองคนที่หมดสติ อยู่ในถํ้าที่ยังสั่นไหวอยู่ตลอด นางหาประตูหินของกำแพงหินด้านหนึ่งที่คนของสำนักหู้เสินต้องการเปิดก่อนหน้านี้อย่างรวดเร็วจากในนั้นก็ออกไปถึงด้านหน้าของใบหน้าใหญ่ๆนั่นของคนจากนอกแผ่นดินได้โดยตรงพวกเขามาถึงหน้าผาด้านหน้าถํ้า หลานเยาเยาก็ตัดเถาวัลย์สองเส้นแบ่งให้จื่อซีจื่อเฟิง ให้พวกเขาใช้เถาวัลย์มัดคนที่แบกไว้กับตัวให้แน่น จึ
