ละเสียงต่อสู้ของสองฝ่ายเซียวจิ่นหยูกับฮัวหยู่อันพวกเขาล้วนปกป้องรอบๆเชือกไว้ เย็นหงไม่มีวิทยายุทธซ่อนตัวอยู่ด้านหลังคนที่เป็นวิทยายุทธ เข้าใกล้ไปทางคนของสำนักหู้เสินแอบยิงธนูที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อตลอด บางทียังจะใช้ประโยชน์ของก้อนหินกิ่งไม้ธรรมดาๆทำกลไก กลายเป็นแรงช่วยเหลือพวกเซียวจิ่นหยูที่สำคัญมากแรงหนึ่งไม่มีวิทยายุทธยังมีพระราชธิดาจาวหยางแต่องครักษ์ลับที่แอบคุ้มครองนางมีอยู่มากมาย อีกทั้งแต่ละคนวิทยายุทธสูงส่งดังนั้น ภายใต้การล้อมโจมตีของคนจากสำนักหู้เสินที่เต็มไปทุกหนแห่ง พวกเขาจึงสามารถยืนหยัดได้นานขนาดนี้แม้เป็นเช่นนี้แต่สุดท้ายศัตรูมีมากมายเรามีน้อย พวกเขาทำได้เพียงสู้จนเฮือกสุดท้ายเท่านั้นสองฝ่ายกำลังฆ่าฟันอย่างหนัก สำนักหู้เสินก็มีชัยอย่างแน่นอน แต่ในขณะที่ไม่รู้เนื้อรู้ตัว หมอกควันค่อยๆปรากฏขึ้นทุกทิศทาง ยิ่งหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาเริ่มหายใจไม่สะดวก จากนั้นพบว่าแขนขาชา มือเท้าไร้เรี่ยวแรงเพียงแค่ยิ่งขยับ ความรู้สึกชนิดนี้ก็ยิ่งรุนแรงเซียวจิ่นหยูไม่เพียงขมวดคิ้ว หันกลับไปมองเชือกแวบหนึ่ง เย็นหงก็กำลังมองเชือกพอดี นางหันไปมองเซียวจิ่นหยู ส่ายหน้ากับเขาความหมายคือ: พวกเขายังไม่ขึ้นมาไม่ช้า หมอกควันรุนแรงจนมองเห็นคนที่ห่างออกไปห้าก้าวไม่ชัดเจน พระราชธิดาจาวหยางค่อนข้างกลัว อดไม่ได้ที่คิดจะหลบไปด้านหลังของเซียวจิ่นหยู357
“ท่านพี่ชายจิ่นหยู…….”หางเสียงไม่สิ้นสุด เสื้อผ้าของเซี
