บเห็นการมาถึงของพวกเขาแล้วเป็นแน่แต่ทว่า ใบหน้าใหญ่ๆนั่นยังไม่ได้สังเกตเห็นพวกเขา กระทั่งเมื่อใบหน้าใหญ่นั่นลืมตาขึ้น หลานเยาเยาและจื่อซีจื่อเฟิงก็ได้หลบไปด้านหลังของกำแพงหินที่โผล่ออกมา เขากลับมองถํ้าที่ว่างเปล่าด้านหน้าอย่างสงสัยจากนั้น!เปิดปากเล็กน้อย เสียงที่ใหญ่ดังกังวานนั่น ดังผ่านออกมาจากปากถํ้ารวมถึงรอยแยกที่แตกออกมาทุกทิศทาง แล้วเปลี่ยนเป็นเสียงเหมือนฟ้าร้องอันที่จริงนี่เหมือนกับคนเป่าขลุ่ยไม้ไผ่เช่นนั้น เสียงที่ใบหน้านั้นเปล่งออกมาก็เหมือนดั่งคนเป่าลมออกมา และขลุ่ยไม้ไผ่ก็เหมือนกับถํ้าเล็กๆยาวๆที่มีรอยแยกมากมาย เสียงขลุ่ยที่ออกมาก็เหมือนกับเสียงฟ้าร้องที่ทุกคนได้ยินในตอนนี้หลานเยาเยาเห็นเพียงใบหน้าที่ยับยู่ยี่ใบนั้นแต่เพียงแค่ใบหน้านี้ ทิ่มแทงสมองของนางให้เจ็บปวดในทันที ความแปลกหน้าอีกทั้งความคุ้นเคย ทั้งยังความทรงจำแสนลึกลํ้าที่ถูกปิดผนึกดั่งเศษเสี้ยว ผุดขึ้นมาอย่างไม่หยุดหย่อนปวด……ปวดหัวจนแทบจะระเบิดออก แต่ความเจ็บปวดเช่นนี้ จากสมองขยายไปถึงกระดูกแขนขานับร้อย ทุกที่ที่ไปถึง ล้วนเจ็บปวดจนทำให้นางสั่นเทา337
ในสมองปรากฏความทรงจำแต่ละเหตุการณ์ที่ถูกปิดผนึกไว้เนิ่นนานมาก…….“แม้ว่าจะใช้ทั้งชีวิต เสียสละทุกอย่าง ข้าก็ต้องการย้อนกลับไปช่วยเขา ให้เขาอยู่บนโลกมนุษย์”“ถึงขีดจำกัดที่สุดแล้ว แม้ว่าเจ้าจะมีสามหัวหกแขนก็ไม่สามารถแบกรับได้ ครั้งนี้อาจจะเป็นเพียงการไปที่ไม่ได้กลับ แม้ว่
