รอยแยกจุดนั้นพอดีหลานเยาเยาไม่พูดจาใช้เพียงสายตาบอกใบ้ จื่อเฟิงจื่อซีก็เข้าใจความหมายของนางแล้วรอจนคนจากนอกแผ่นดินเจ็บปวดจนปิดตาลง ระหว่างที่เสียงคำรามดัง สามคนแฉลบตัวผ่านที่กำบังจุดหนึ่งตามลำดับ จากนั้นก็แฉลบตัวเข้าไปที่รอยแยกที่ใหญ่ที่สุดรอยนั้นตามลำดับอีก340
รอยแยกใหญ่ๆที่แตกออกไม่สมํ่าเสมออย่างมาก บางที่กว้าง บางที่แคบ พื้นผิวของที่แยกออกก็ล้วนไม่ราบเรียบ เว้าโค้งขรุขระ กระทั่งกลับเหมือนหนามที่แหลมคมเช่นนั้นเพียงแต่……ตั้งแต่เดินมาในรอยแตกหลานเยาเยาก็พบร่องรอยมากมาย ใหม่เก่าไม่เหมือนกันเห็นได้ชัด ที่นี่ไม่ว่าอดีตหรือระยะนี้ล้วนมีคนเคยเหยียบยํ่ามาก่อนแต่ทว่า ทำให้คนคิดไม่ถึงคือ ขณะที่เดินได้ประมาณช่วงกลางภูเขา ด้านในว่างเปล่าเป็นที่ว่างใหญ่มากอย่างคาดไม่ถึงเมื่อมองทางด้านบน ทั้งหมดเป็นแสงสว่างส่องเข้ามาไม่เป็นระเบียบ ทำให้ด้านในนี้ไม่ได้มืดสนิทขนาดนั้น แต่ก็ไม่ได้สว่างมากแต่ ในนี้เคยมีคนอยู่มาก่อนมีเทียนที่ยังจุดไม่หมด ยังมีคบไฟเสียบอยู่ที่รอยแตกเล็กๆ ล้วนมีใยแมงมุมเต็มไปหมด“คุณชายซ่างกวนขอรับ ตรงนี้มีคบไฟที่เหมือนเพิ่งจุดเมื่อคืน ตอนนี้มอดหมดแล้ว ขี้เถ้ายังอุ่นๆอยู่ขอรับ”เมื่อคำพูดนี้ออกไป!ทุกคนล้วนคิดถึงส้งเย่นกุยหลานเยาเยาก็ไม่ยกเว้น341
อีกทั้งนางสามารถสัมผัสได้ เวลานี้ส้งเย่นกุยก็อยู่ที่นี่ เพียงแค่ไม่รู้ว่าอยู่ในรอยแยกเส้นไหนแต่นางสัมผัสได้อย่างเลือนราง เหมือนกับว่าส้งเย่นกุ
