ับมา พรุ่งนี้เช้าตรู่ ข้าสละชีพติดตามท่าน ไปวิหารเทพแห่งภูเขาของภูเขาหนานพร้อมกับท่านเป็นอย่างไร?”คำพูดครั้งหนึ่งทั้งหมดเป็นคำพูดจากใจจริงซ่างกวนหนานซู่ได้รับความสำคัญจากอ๋องเย่ ไม่ว่าอย่างไร ทำสุดความสามารถได้ เขาไม่สามารถปฏิเสธเป็นธรรมดา“ขอบใจมาก!”ในเมื่อเจ้าพระยาเซียวพาเซียวจิ่นหยูลาออกจากราชการกลับบ้านเกิด ก็คือไม่อยากเข้าไปพัวพันกับวังวนของความขัดแย้ง เดิมทีนางไม่ปรารถนาที่จะดึงเซียวจิ่นหยูมา แต่ตอนนี้ในคนที่รู้จักคุ้นเคย ก็มีเพียงเขาที่คุ้นเคยที่นี่ไม่รบกวนไม่ได้แต่ทว่าหนึ่งคืนผ่านไป ส้งเย่นกุยยังไม่เคยได้กลับมาจริงๆนางได้เตรียมทุกอย่างพร้อมขึ้นภูเขาหนานแล้ว321
ขณะที่พาจื่อซีจื่อเฟิงพวกเขาออกจากโรงเตี๊ยม เซียวจิ่นหยูรออยู่ด้านนอกโรงเตี๊ยมนานแล้วคล้ายกับมองกันแล้วยิ้มเล็กน้อย และไม่ได้พูดมากมายนัก คนกลุ่มหนึ่งก็ออกเดินทางไปภูเขาหนานระหว่างนั้น หลานเยาเยารู้ เซียวจิ่นหยูไปภูเขาหนานพร้อมกับนาง ไม่ใช่เพราะว่าต้องการช่วยเหลือนางซะทีเดียว ยังมีเหตุผลอีกชั้นหนึ่งคือ เจ้าพระยาเซียวไปกินอาหารเจที่ภูเขาหนานเจ็ดแปดวัน แต่กลับไม่ลงจากภูเขากลับจวนสักที เขาอยากไปเยี่ยมเขา ขณะที่ลงจากภูเขาก็ถือโอกาสรับเขาลงจากภูเขาด้วยแม้วันนี้จะไม่ใช่วันที่กำหนดเฉพาะสำหรับเซ่นไหว้เทพแห่งภูเขาแต่ก็มีกลุ่มคนบางตาไปเซ่นไหว้ขอพรที่ภูเขาหนานและบนภูเขาหนาน สถานที่ที่เสียงฟ้าร้องดังออกมา สร้างวิหารแห่งหนึ่งที่ยัง
