ับเขาอย่างเต็มที่เสมอ ขณะที่พูดคุยเรื่อยเปื่อยเขาเคยเอาเรื่องรอยแยกที่เปลี่ยนใหญ่ขึ้นทุกปีบอกกับเจ้าพระยาเซียวให้รู้ หลังจากวันนั้นมา เจ้าพระยาเซียวก็ชอบยืนฟังเสียงฟ้าร้องด้านหน้ารอยแยก บางครั้งยังจะบอกว่าเสียงฟ้าร้องไม่เหมือนกับอดีตแล้วผู้เฒ่าไม่เข้าใจความหมายในนั้น เพียงคิดว่าเจ้าพระยาเซียวทอดถอนใจกับเรื่องราวในชีวิตที่ผ่านมา“เมื่อวานล่ะ?”325
“เมื่อวานตอนเที่ยง เจ้าพระยาเซียวยังคงถือเหล้ามาดื่มกับข้า จากความเคยชินไม่กี่วันก่อน เวลาใกล้คํ่า เจ้าพระยาเซียวยังจะมาดื่มเหล้ากับข้า แต่ตอนใกล้คํ่าของเมื่อวานเจ้าพระยาเซียวไม่ได้มา ข้ายังคิดว่าเขาลงเขาไปแล้วซะอีก”เมื่อนึกถึงสามารถดื่มเหล้ากับเจ้าพระยาเซียวได้พูดออกไปก็เป็นเรื่องที่น่าภูมิใจเรื่องหนึ่งดังนั้น สำหรับเรื่องนี้ ผู้เฒ่าไม่ปิดบังแม้แต่น้อย กระทั่งยังเต็มไปด้วยความปีติเล็กน้อยเพราะเขาไม่รู้ เจ้าพระยาเซียวที่ดื่มเหล้ากับเขาหายตัวไปแล้วต่อจากนั้นหลานเยาเยาถามผู้เฒ่าผู้นั้นอีก ภูเขาหนานนี้นอกจากตรงนี้ ยังมีรอยแยกมากกว่านี้หรือไม่ หรือมีภูเขาถํ้าอะไรอีกถามถึงตรงนี้ ผู้เฒ่าเงยหน้ามองดูหลานเยาเยา ใบหน้าประหลาดใจ“ทำไมพวกท่านชอบถามคำถามเหล่านี้?”“ยังมีใครเคยถามอีก?” หลานเยาเยาคาดเดา เจ้าพระยาเซียวก็น่าจะเคยถามเป็นดังคาด!“เจ้าพระยาเซียวไง! เขายังบอกว่าอยากไปดู ข้าห้ามเขาแล้ว สถานที่ตรงนั้นอันตรายเป็นที่สุด ทันทีที่เท้าลื่น ก็จะตกเขาเสียช